رفيق فرح خرم نژاد به هنگام قيام آمل 20 سال داشت. از يك خانواده كارگري در آبادان برخاسته بود. عضو كميته زنان تشكيلات اتحاديه در آبادان، عضو هسته رهبری سازمان دانشجويي و دانش آموزي (ستاد) و مسئول چند هسته تبليغ و ترويج كمونيستي در بين نوجوانان شهر بود. او بعنوان عضو گروه پزشكي و پرستاری به جنگل رفت. اما در انجام وظايف گوناگون هميشه پيشقدم بود. فرح بحث و مبارزه شخصي را بر سر ضرورت سپردن هرگونه وظيفه انقلابي به زنان سربدار، در ميان رفقا دامن زد. در روزهای سخت محاصره اقتصادی، فرح داوطلب شركت در تيم تهيه آزوغه از دل راههای صعب العبور و پر برف شد. در قيام 5 بهمن، او و چند تن از يارانش به اسارت مزدوران رژيم در آمدند. روز بعد در استاديوم آمل، فرح با شعار زنده باد آزادي، دوشادوش ديگر رفقای اسير، در برابر جوخه اعدام قرار گرفت و قهرمانانه جان باخت.