حقيقت
ارگان حزب
کمونيست
ايران ( م ل م )
شماره
30 آبان 1385
در آستانه
تولد یک دولت سوسیالیستی
گزارش
مستقیم از
رهبران جنبش
زنان در نپال
ارزيابي
كوتاه از نخستين
نقشة تعرض
استرتژيك در جنگ خلق
نپال
در
مناطق
پایگاهی چه می
گذرد....
برافراشتن
پرچم انقلاب
بر قلة اورست
در قرن بیست و
یکم
فراخوان
به پزشکان و
پرستاران
ایرانی در داخل
و خارج کشور
در
آستانه تولد
یک دولت سوسیالیستی
به
کارگران و
زحمتکشان
ایران:
کارگران و
دهقانان نپال
اراده کرده
اند تا کوه
های هیمالیا را
از پاشنه ستم
و استثمار
کنده و بر
پاشنه روابط
عادلانه میان
انسان ها
استوار کنند!
پس به یاری
آنان بشتابیم
تا
پیروزمندانه
قدرت سیاسی خود
را بر قرار
کنند!
به زنان
شجاع ایران:
همزنجیرانتان
در نپال جنگیده
اند و به
پشتوانه قدرت
سیاسی به زحمت
کسب کرده
زنجیرهای ستم
هزاران ساله
را پاره کرده اند.
آنان اکنون
دنیای نوینی
را بر دوش حمل
می کنند. پس به
یاری آنان
بشتابیم تا
این قدرت یابی
شکوهمند را
حفظ کرده و
گسترش دهند!
به
دانشجویان و
معلمان: اولین
سنگ بنای این
انقلاب
شکوهمند را
دانشجویان و
معلمان نپال
گذاشتند. پس
برویم تا
تجربه شان را
فراگیریم و فراگیر
کنیم.
کارگران
فنی، مهندسان
و پزشکان:
مناطق روستائی
نپال روابط
نوین میان
انسان ها را
در دل می پرورانند.
برای نوسازی
اقتصادی این
مناطق به یاری
همه کسانی که
آرزوی تولد و
ساختمان
دنیای نوینی را
در سر می
پروانند نیاز
است. پس پیش
بسوی ایجاد
بریگادهای
انترناسیونالیستی
برای کمک به ساختمان
نپال نوین،
نپالی که
متعلق به
پرولتاریای
بین المللی
است.
به همه
مبارزین ضد امپریالیست-
ضد ارتجاع: در
نپال یک صف
آرائی انترناسیونالیستی
الهام بخش و
قدرتمند علیه امپریالیستها
و مرتجعین
جهان
بوجودآوریم!انقلاب
نپال وارد
مرحله حساس و
هیجان انگیزی شده
است. شک نیست
که اوضاع
انقلابی،
نپال را در بر
گرفته است.
انقلاب نپال
وارد مرحله ای
استثنائی شده
که در تمام
طول دهسال جنگ
خلق موجود
نبود. اوضاع
فقط یک اوضاع
جنگی نیست.
سرنگونی کامل
دولت کهن و
شکل گیری یک
دولت
دموکراتیک نوین
و سوسیالیستی
در افق
پیداست: از دو
دولت موجود
(دولت کهن
ارتجاعی و
دولت نوین
انقلابی) یکی
باید بر دیگری
غلبه کند.
جنبش توده
ای آوریل (یا
خیزش آوریل –
مصادف با
فروردین 1385)
نقطه چرخشی در
اوضاع بود.
آخرین تلاش
رژیم پادشاهی
برای متمرکز
کردن قدرت خود
و حمله به مائوئیستها
به طرز فضاحت
باری به گل
نشست. دوست و
دشمن اعتراف
کردند که
اکنون کلید
آینده ی نپال
در دست
مائوئیستهاست.
تا پیش از
آن، نفوذ
متشکل حزب
کمونیست نپال
(مائوئیست) در
شهرها اندک
بود. تقریبا
هیچ تشکیلات
مستحکمی در
شهرها نبود
زیرا کمیته
های حزبی و تشکلات
توده ای
کارگری و زنان
و دانشجوئی و
نشریات حزب در
نتیجه حملات
بیرحمانه
پلیس مخفی و ارتش
و اوباش رژیم
پادشاهی نپال
درهم شکسته
شده بودند. در
طول چند سال
گذشته هزاران مائوئیست
در شهرها
دستگیر و
ناپدیده شدند.
این موقعیت
ضعیف در
شهرها، معضل
بزرگی در
مقابل پیشروی
جنگ خلق بسوی
کسب سراسری
قدرت سیاسی بود.
هر چند
مائوئیستها
هشتاد درصد
مناطق روستائی
را آزاد کرده
بودند اما
روشن است که بدون
فتح شهرها نمی
توانستند
پیروزی کامل
بدست آورند.
تا پیش از
خیزش آوریل،
حزب در شهرها
تشکلات زیرزمینی
داشت اما با
یک حزب توده
ای بسیار فاصله
داشت. حتا
بسیاری از
طرفداران حزب
مائوئیست،
زیر پوشش
احزاب
پارلمانتاریست
فعالیت می کردند.
در فوریه
2005 شاه نپال طبق
رهنمودهای
مامورین
سازمان سیا و
سرویس های مخفی
اسرائیلی که
نقش مهمی در
تقویت و اداره
قدرت شاه
دارند،
پارلمان نپال
را منحل کرد
تا دستگاه
دولتی
متمرکزی برای
مقابله با جنگ
خلق مائوئیستی
ایجاد کند.
این عمل شاه
برای بسیاری
تکان دهنده و
بیدار کننده
بود زیرا ماهیت
توخالی
"دموکراسی
پارلمانی" را
آشکار کرد. 7
حزب پارلمانی
که برخی خود
را "مارکسیست –
لنینیست" هم
می خوانند در
اتحاد با شاه
نپال یک نظام
حکومتی
پارلمانی
تشکیل داده
بودند. در این
نظام اهرم های
اصلی قدرت
(بطور مشخص
ارتش) تحت
کنترل شاه بود
و پارلمان در
واقع پوششی
بود برای
"دموکراتیک"
جلوه دادن
رژیم سلطنتی
نپال. با منحل
شدن پارلمان،
هفت حزب پارلمانی
در اعتراض به
انحلال
پارلمان دست
به اعتصاب های
مسالمت آمیز
زدند. با وجود
آنکه اعتراضهایشان
بسیار رقیق
بود با اینحال
شاه عده ای از
رهبران این
احزاب را
دستگیر و
زندانی کرد.
با انحلال
پارلمان، ذلت
و بدبختی این
احزاب
پارلمانی نیز
برای مردم
کاتماندو و
دیگر شهرهای
نپال، آشکار
شد. در آخرین
حرکت اعتراضی
مسالمت آمیز
که اینان براه
انداختند بیش
از 50 نفر از
مردم
کاتماندو به
آنان
نپیوستند. در
این میان، حزب
کمونیست
مائوئیست،
کودتای نظامی
شاه و انحلال
پارلمان را
محکوم کرد و به
هفت حزب
پارلمانی
پیشنهاد
ایجاد یک
ائتلاف
گسترده برای
راه انداختن
جنبش توده ای
و سرنگونی
رژیم پادشاهی
را داد. اما
اینان هنوز
خواهان گسستن
اتحاد خود با
رژیم پادشاهی
نبودند و چشم
امید به
"دخالت های
آمریکا"
داشتند.
آمریکا نیز
برای متوهم
نگاهداشتن
این احزاب بورژوائی
فراخوان های
آبکی می داد
که "شاه باید
به حکومت
قانون تن دهد".
در حالیکه
نقشه شاه و
آمریکا و هند
این بود که
انقلاب را
کاملا درهم
شکنند و بعد
پارلمان را
تحت عنوان
"احیاء دموکراسی"
بگشایند و
خرده ریزهائی
را جلوی این
احزاب پرتاب
کنند.
اما این
نقشه موفق
نشد. در ماه
های پس از
کودتای شاه،
ارتش رهائی
بخش خلق (پی ال
آ) در حملات متعدد
یکرشته از
استحکامات
نظامی ارتش
پادشاهی نپال
را درهم
کوبید. حملات
ارتش رهائی
بخش در این
دوره با نیروی
لشگری (هر
لشگر کمابیش 3
هزار نفر است)
انجام می شد.
این حملات
بخشی از
"اولین نقشه
عملیاتی فاز
تعرض
استراتژیک"
بودند. (به مقاله
دیگری در این
شماره تحت
عنوان
ارزیابی کوتاه
از نخستین
تعرض
استراتژیک
جنگ خلق در
نپال، رجوع
کنید). اولین
حملات این
نقشه با تلفات
سنگین در هر
دو طرف همراه
بود. اما کم کم
وضع بطور قطعی
عوض شد. در اوت 2005
یک پایگاه مهم
نظامی در غرب
نپال (در پیلی)
درهم کوبیده
شد. ارتش
رهائی بخش
سریعا رشد کرد
و به حد هفت
لشگر رسید و
ده ها هزار
روستائی وارد
میلیشیا شدند.
حاکمیت دولت
ارتجاعی
محدود شد به
چند شهر بزرگ
و پادگان ها و
ادارات دولتی
در مراکز
استان ها. هر
چند ارتش
رهائی بخش نتوانست
منطقه ی ترای
و دانگ را که
مناطق دشتی
نپال بوده و
عمده غلات
کشور را تولید
می کنند، آزاد
کند اما قدرت
ارتش پادشاهی
آنقدر ضربه خود
که ارتش رهائی
بخش خلق می
توانست در
واحدهای کوچک
و بزرگ بطور
آشکار در این
مناطق کار
کرده و توده
ها را در
فعالیت های
انقلابی بسیج
و سازماندهی
کند. بطور
مثال هزاران تن
از روستائیان
دره دانگ بسوی
کوهپایه ها
حرکت کرده و
در ساختن جاده
انقلابی در
منطقه پایگاهی
رولپا (جاده
شهدا) شرکت
کردند. در ماه
های پس از
کودتای شاه،
وضعیت ارتش
رهائی بخش خلق
چنین بود.
ارتش رهائی
بخش حتا در
مناطقی که
کاملا آزاد
نشده بود حرکت
می کرد و با
توده ها کار
می کرد و جوش
می خورد. اما
ارتش پادشاهی
حتا در این
مناطق فقط در
کاروان های
ماشین های
نظامی تا
بدندان مسلح
می توانست از
پادگان خارج
شده و توده
های روستا را
سرکوب و مرعوب
کند.
موفقیت
های ارتش
رهائی بخش خلق
و شکست دولت
ارتجاعی در
پیش برد نقشه
اش، اردوی
دولت را دچار
بحران شدید
کرد. حزب
مائوئیست با
اتکاء به قدرت
خود (یعنی
مناطق
پایگاهی در 80
درصد مناطق روستائی
کشور و ارتش
رهائی بخش خلق
که روز بروز توده
ای تر می شود) سیاست
تاکتیکی
ماهرانه را
پیش گذاشت و
به هفت حزب
پارلمانی
پیشنهاد
تشکیل جبهه
متحد علیه نظام
سلطنت را داد.
تشکیل این
جبهه و امضای
پیمان 12 نکته
ای میان
مائوئیستها و
7 حزب پارلمانی
(ائتلاف 7 حزبی)
در نوامبر 2005
دست کمی از یک
زلزله سیاسی
بزرگ در مقیاس
نپال نداشت
زیرا برای
اولین بار
احزاب
پارلمانی با مائوئیستها
علیه شاه صف
آرائی کردند.
آمریکا با
عصبانیت این
پیمان 12 نکته
ای را محکوم
کرده و خواهان
بهم خوردن این
اتحاد و تشکیل
اتحادی میان 7
حزب و شاه شد!
مرتجعین دیگر
(مانند دولت
هند) تاکتیک
متفاوتی
اتخاذ کردند
زیرا امیدوار
بودند که
ائتلاف با 7
حزب می تواند
مائوئیستها
را وادار به
تعطیل جنگ خلق
و ورود به
نظام
پارلمانی کند.
هفت حزب
پارلمانی
برای اعتراض
به حکومت نظامی
شاه فراخوان 4
روز اعتصاب
عمومی دادند.
مائوئیستها
حمایت خود را
از این اعتصاب
عمومی اعلام
کرده و پیروزی
صد در صدی آن
را تضمین
کردند. در
آوریل 2006 ارتش
رهائی بخش در
شهر گولاریا
که مرکز استان
است در روشنائی
روز رژه رفت و
یکی از
هلیکوپترهای
نظامی ارتش را
سرنگون کرد.
در شب قبل از
آغاز اعتصاب
عمومی، ارتش
رهائی بخش دو
پست نگهبانی
مهم ارتش را
که یکی در غرب
و دیگری در
شرق ورودی و
خروجی های
کاتماندو را
کنترل می
کنند، کاملا
درهم کوبید.
هنگام آغاز
اعتصاب
عمومی، ارتش
رهائی بخش
کاملا
کاتماندو را در
محاصره داشت.
تمام
اتوبانها را
کنترل می کرد
و مانع رفت و
آمد وسائل
نقلیه بود تا
اعتصاب عمومی
با موفقیت
برگزار شود.
مائوئیستها
اعلام کردند
که در طول
اعتصاب عمومی
در هیچ شهری
عملیات
نخواهند کرد
تا بهانه به
دست نیروهای
سرکوبگر رژیم
ندهند.
فعالین
مخفی حزب و
فعالین علنی
حقوق بشر و
نویسندگان و
هنرمندان
مترقی و
سایرین
مخفیانه با
یکدیگر
ملاقات کرده و
تقسیم کار
کردند. فعالین
علنی با سخنرانی
ها و فراخوان
های علنی مردم
را به مبارزه می
کردند و
فعالین مخفی
حزب توده های
شهر و روستا
را برای شرکت
در این مبارزه
سازمان می دادند.
از همان
روزهای اول،
ابعاد وسیع
این حرکت توده
ای کاملا خارج
از انتظار هفت
حزب پارلمانی
بود. آنان
حیرت کرده
بودند بخصوص
آنکه در آخرین
تظاهراتی که
قبل از امضای
پیمان 12 نکته
ای با
مائوئیستها،
در کاتماندو
در اعتراض به
انحلال
پارلمان
گذاشته بودند
عده بسیار کمی
شرکت کرده
بودند. حمله
پلیس با جواب
توده های مردم
مواجه می شد. و
جنبش کاملا از
حالت مسالمت
آمیز خارج شد. 4
روز پس از
آغاز اعتصاب
عمومی، ارتش
اعلام حکومت
نظامی کرد. همین
بر آتش خیزش
توده ای
افزود. در 3
هفته بیش از 24
تن کشته و
هزاران نفر
زخمی شدند.
شعارها بسرعت
تیزتر و حادتر
شد. در نقاط
مختلف شهر
سربازان راه
را برای توده
های معترض باز
می کردند. در برخی
شهرها در
اطراف
میادینی که
مردم مجسمه
های شاه را
پائین می
کشیدند، سربازان
فقط نظاره گر
بودند. هفت
حزب حتا شعار
استعفای شاه
را نمی دادند
اما صدها هزار
تن از مردم با
صدای بلند اشد
مجازات شاه را
طلب می کردند.
رفقائی
که برای شرکت
در بریگاد بین
المللی جاده
سازی به نپال
سفر کرده
بودند، در
خیابان های
کاتماندو
شاهد بودند که
افراد سفارت
آمریکا حتا در
صف آرائی
تاکتیکی ارتش
نپال دخالت می
کنند. نظامیان
آمریکائی
شخصی پوش در
همه جا حضور
داشتند.
بالاخره شاه و
آمریکا و هند
عقب نشستند.
شاه، کریجا
کوئیرلا (رهبر
حزب کنکره که
وابسته به حزب
کنگره هند است)
را فراخواند و
به وی دستور
اشغال کرسی نخست
وزیری و گشایش
پارلمان را
داد. این هفت
حزب، عقب
نشینی شاه را
پیروزی بزرگ
"انقلاب" قلمداد
کرد.
مائوئیستها
فورا اعلام
کردند که اینان
به پیمانی که
بسته بودند و
به جنبش آوریل
خیانت کرده
اند. در هر
حالت، خیانت
این هفت حزب و
گشایش
پارلمان نه
تنها نتوانست
توده ها را به
خانه هایشان
بفرستد بلکه
گسترش جهش وار
تشکلات توده
ای حزب
کمونیست
مائوئیست در شهرها
آغاز شد. دسته
های سازمان
یافته ی ارتش
رهائی بخش،
سازمان زنان،
سازمان
دانشجوئی، اتحادیه
کارگری، یکی
پس از دیگری،
با برنامه، از
کوه ها به
شهرها سرازیر
شدند تا
انقلاب را در
اینجا نیز
سازمان دهند.
تشکلات حزبی و
توده ای جهش
وار رشد
کردند. حزب
بسرعت در میان
خلق " نوار"
پایه گرفت و
دست به تشکیل
"جبهه رهائی
بخش نوار" زد.
این موفقیت
بزرگی بود
زیرا بخش
بزرگی از
اهالی
کاتماندو را
مردم نوار
تشکیل می
دهند. خلق
"نوار" نسبت
به مردم سایر
مناطق مرفه تر
می باشند اما
همواره تحت ستم
نظام پادشاهی
بوده اند.
نخست وزیر
جدید اعلام یک
آتش بس
نامحدود با
مائوئیستها
را کرده و از
رهبر حزب
تقاضا کرد تا
برای امضای آن
در نخست وزیری
حضور یابد.
وزیر کشور با
هلیکوپتر
رفیق
پراچاندا و
محافظین وی را
از یکی از
مناطق
پایگاهی به
کاتماندو
آورده و پس از
پایان
مذاکرات وی را
به همان منطقه
بازگرداندند.
ورود رفیق
پراچاندا به
پایتخت همراه
با عده زیادی
از محافظین
مسلحش، یک
واقعه تاریخی تلقی
شد و با شور و
شعف بی نظیر
مردم مواجه
شد. ورود او به
پایتخت،
نمایانگر
چرخشی است که
در توازن قوای
سیاسی کشور رخ
داده است. سوال
بزرگ در
کاتماندو این
است: دولت
واقعی کیست؟
دیوارهای
کاتماندو و
شهرهای دیگر
با پوسترهای
پراچاندا،
شعارهای سرخ
تشکیلات
زنان، اتحادیه
های کارگری و
تشکیلات
خانواده
شهدا، سازمان
های دانشجوئی
و دانش آموزی
پوشیده است.
به یک کلام
قدرت دوگانه
در سراسر کشور
قابل مشاهده
است. حتا در
مرزهای کشور
عوارض و مالیات
دریافتی 50
درصد تقسیم می
شود. هنگامی
که تلویزیون
اخبار را شروع
می کند اغلب
اوقات با عکس و
شرح بیانات
رهبران حزب می
آغازد. زیرا
آنان
اخبارسازان
شهرند. اعضای
ارتش رهائی
بخش با لباس
های خاکستری
غیر نظامی در
شهرها رفت و
آمد کرده و در
میان مردم به
تبلیغ برنامه
حزب برای
جامعه آینده
می پردازند.
اکثر
کارگران
شهرها در
اتحادیه های
کارگری متشکل
شده اند و
خواهان گذر
کردن قدرت
بدست دولت تحت
رهبری حزب
کمونیست
مائوئیست می
باشند. بخش بزرگی
از تاکتیکها و
شعارهای حزب
برای جلب طبقات
میانی شهری
است که درصد
بسیار بزرگی
را تشکیل می
دهند. اینان
در صفحات
روزنامه ها به
بحث در باره
ساختار دولت
اینده و اینکه
احزاب پارلمانی
در دولت آینده
چه جائی
خواهند داشت
می پردازند.
این قشر عمدتا
خواهان صلح
اند اما شاه و
احزاب
پارلمانی را
مانع عمده را
در تحقق صلح
می دانند. این
جابجائی مهمی
در افکار و
گرایشات این
اقشار است.
بالاخره روند
مذاکرات درهم
خواهد شکست.
اینکه در نگاه
این توده های
طبقات میانی
مقصر شکست
مذاکرات صلح
کیست، نقش
تاکتیکی مهمی
در تحولات
آینده و سرعت
این تحولات
بسوی یک
انقلاب تمام
عیار دارد.
پس از
اینکه جنبش
آوریل در
نتیجه سازش
احزاب پارلمانی
با شاه و
امتیاز شاه به
آنان خاتمه یافت
دولت جدید با
مائوئیستها
یک پیمان صلح
امضاء کرد که
شامل تعهد
دولت به
برگزاری سریع
انتخابات
دولت موقت و
تشکیل مجلس
موسسان و
انحلال ارتش
شاه و ایجاد
ارتش نوینی از
طریق ادغام
ارتش رهائی
بخش بود. این
پیمان توسط حکومت
اینطور تفسیر
شد که
مائوئیستها
تن به خلع
سلاح داده و
در ارتش شاه
ادغام خواهند
شد. طبق لغت
نامه سازمان
ملل این پروسه
"د.د.ر." خوانده
می شود که
کلمات
اختصاری سه
کلمه انگلیسی
است: خلع
سلاح، خلع
سازمان،
ادغام. مائوئیستها
اعلام کردند
این ارتش شاه
است که باید
"د.د.ر." شود و
نه ارتش رهائی
بخش خلق! جالب
اینجاست که نه
فقط
مائوئیستها
که اکثریت
توده های نپال
با خلع سلاح
ارتش رهائی
بخش خلق
مخالفند و حتا
برخی از احزاب
پارلمانی و روشنفکران
و فعالین حقوق
بشر و "جامعه
مدنی" نیز با
این خلع سلاح
مخالفند. برخی
از این فعالین
حقوق بشر به
نخست وزیر می
گویند اگر
ارتش رهائی
بخش را خلع
سلاح کند حتا
خود نخست وزیر
نیز از دست
ارتش شاه در
امان نخواهد
بود چه برسد
به بقیه! این
یکی از نشانه
های گسترش بسیار
وسیع پایه های
انقلاب
مائوئیستی و
شرایط بسیار
مساعد انقلاب
است.
واضح است
که این وضع به
این ترتیب
ادامه نخواهد
یافت. حزب
کمونیست نپال
(مائوئیست) یا
باید بسوی کسب
سراسری قدرت
سیاسی جهش کند
و یا عقب نشینی
نماید. حفظ و
تامین یک ارتش
چند ده هزار
نفری کار ساده
ای نیست. توده
های شهرها
بخصوص شهر
کاتماندو به
این وضع "قدرت
دوگانه" قانع
نیستند. مثلا
مردم
کاتماندو
خواهان تشکیل
دادگاه های خلق
(دادگاه هائی
که در مناطق
پایگاهی تحت
رهبری
مائوئیستها
تشکیل شده
اند) در
کاتماندو می
باشند. اما
حزب مائوئیست
بدلیل پیمانی
که با دولت
بسته نمی
خواهد دست به
چنین کار بزند.
حتا
تظاهراتهائی
با این خواست
در شهر کاتماندو
براه افتاده
است.
در حال
حاضر ارتش شاه
محدود به
پادگان ها
بوده و تضعیف
شده است. در
جاده های کشور
کارت شناسائی
مردم کنترل نمی
شود. اتوبوس
های مسافربری
بازرسی نمی
شود. در
حالیکه حتا
قبل از آغاز
جنگ خلق یکی
از روتین های
ارتش شاه همین
کارها بود. در
درون ارتش نیز
تضادهای میان
سربازان با
افسران حاد
شده است.
تعداد شورش
های جمعی زیاد
شده است. پس از
اعلام آتش بس،
در اطراف
مناطق پایگاهی
اعضای ارتش
رهائی بخش
مرتبا با
سربازان پادگان
ها دیدار کرده
و با آنان کار
سیاسی می کنند.
حتا در مناطق
دور دست در
جریان کمک
رسانی به سیل
زدگان با
یکدیگر
همکاری می
کنند. این روابط
تاثیر زیادی
روی سربازان
ارتش که از
فرزندان
کارگران و
دهقانان می
باشند گذاشته
است. در
تابستان
گذشته در
بخارا که یکی
از قصرهای شاه
در آن واقع
است 30 تن از
سربازان
شورشی ارتش
ناپدید شدند.
اما ارتش فورا
قضیه را ماستمالی
کرده و آنان
را رها کرد تا
نارضایتی و
اعتراض گسترش
نیابد.
از سوی
دیگر
امپریالیستها
بخصوص
امپریالیستهای
آمریکائی
بیکار ننشسته
و ژنرالهای 4
ستاره شان
مشغول دادن آموزش
های ضد چریکی
به واحدهای
دست چین شده ی
ارتش نپال می
باشند. سفیر
آمریکا حداقل
هفته ای یکبار
اعلام می کند
که بهیچوجه
ورود مائوئیستها
به حکومت را
در صورتی که
مائوئیستها
خلع سلاح
نشوند قبول
نخواهد کرد.
هلیکوپترها شبانه
به پادگان های
مختلف سلاح
های جدید حمل می
کنند. یک
هواپیمای حمل
و نقل از
اوکراین در حال
حمل سلاح های
اسرائیلی به
نپال بود که
در حریم
هواپیمائی
هندوستان به
آن دستور نشست
در فرودگاه
دهلی را
دادند. از
قرار دولت چین
هواپیما را رد
یابی کرده و
به دولت هند خبر
داده بود.
(اینها نیز
بخشی از
تضادهای چین و
هند است که
دست یکدیگر را
رو می کنند).
دولت نپال
ابتدا انکار
کرد که چنین
محموله ای را
خریده است.
سپس نخست وزیر
مجبور شد
اعتراف کند که
این محموله
قبلا سفارش
داده شده بود
و اکنون نیز
"آن را در
انبار خواهند
گذاشت که علیه
مردم استفاده
نشود"!!
اینگونه
اخبار زیاد
است و مرتبا
بر تنش های سیاسی
می افزاید.
یکی دیگر از
وقایع که بر
شدت تنش ها
افزود
دستگیری فردی
توسط افراد
ارتش رهائی
بخش خلق در
شهر کاتماندو
بود. این فرد 3
سال پیش زمانی
که در ارتش
رهائی بخش بود
با سلاح خود
را به دشمن
تسلیم کرده
بود. طبق گفته
خود فرد دستگیر
شده، 3 سال او
را تعلیم داده
اند که از
طریق نفوذ به
صفوف حزب
مائوئیست دست
به ترور صدر
پراچاندا یا
رفیق بابورام
باترای بزند.
روزنامه
های کشور هر
روز خبر و
مقاله بر سر
این موضوع که
چه کسی حق
استفاده از
"خشونت" دارد
و چه کسی
ندارد؛ آیا
مائوئیستها
باید خلع سلاح
شوند یا ارتش
شاه؟ رهبران
هفت حزب حکومتی
و حزب وابسته
به شاه در
صفحات
روزنامه ها بحث
می کنند که
آیا اول
مائوئیستها
باید سلاح زمین
بگذارند و بعد
وارد "پروسه
سیاسی" برای
حل اختلافات
شوند یا اینکه
اول باید
اختلافات با
مائوئیستها
را حل کرد و
بعد خلع
سلاحشان کرد!
سازمان ملل
متحد که از
دعوت مشترک
مائوئیستها و
دولت برای
"نظارت" بر
ارتش های طرفین
ذوق زده شده
بود به نپال
رفت. "راه حل"
سازمان ملل
این بود که
روی هر اسلحه
ارتش رهائی
بخش یک "چیپ"
بچسبانند که
قابل ردیابی
باشد.
مائوئیستها
روشن کردند که
"نظارت" بر
ارتش های
طرفین به این
معناست که در
دوره آتش بس اگر
تخلفی صورت
گیرد، سازمان
ملل باید آن
را بررسی کرده
و روشن کند که
تقصیر کدام
طرف بوده است.
در هر حال در
سپتامبر
گذشته
مائوئیستها
اعلام کردند
که "خلع سلاح
مطرح نیست" و هفت
حزب هم پیمان
های امضا شده
را زیر پا
گذاشته اند و
توده های مردم
باید آماده یک
خیزش دیگر در
شهرها شوند تا
شاه را سرنگون
کنند. ارتش رهائی
بخش فعالانه
در حال ارتقاء
کمی و کیفی نیروهای
خود است.
همانطور که
ارتش دشمن نیز
تدارک می
بیند. آرامش
کنونی در واقع
آرامش قبل از
توفان است.
حتا اگر دولت
در مقابل خواست
مائوئیستها
مبنی بر اینکه
اول دولت موقت
تشکیل داده و
انتخابات
مجلس موسسان
را براه اندازد،
عقب نشینی
کند؛ و حتا
اگر
مائوئیستها وارد
دولت موقت
برای برگزاری
انتخابات
مجلس موسسان
شوند، تغییر
کیفی در اوضاع
نخواهد بود.
تغییر کیفی،
تبدیل "قدرت
دوگانه" به
قدرت یگانه
مائوئیستها
خواهد بود. هر
چند در آن قدرت
یگانه، احزاب
غیر مائوئیست
نیز جای خود را
خواهند داشت.
اما قدرت شاه
و قدرت ارتش
ارتجاعی باید
درهم شکسته
شوند و
نیروهای
آمریکائی
ازخاک نپال
بیرون رفته و
دولت هند دست
از مداخله در
امور نپال
بکشد.
در مقابل
این شرایط
نوین آمریکا و
انگلیس موضع
خود را روشن
کرده اند.
آنان گفته اند
حاضر به تحمل
قدرت
مائوئیستها
نیستند. دولت
هند در ظاهر
می گوید: "مردم
نپال باید
تصمیم
بگیرند" اما
در خفا توطئه
چینی می کند.
دولت هند حتا
حاضر نشده است
رفیق گوراو و
رفیق کیران را
که از رهبران
مائوئیست
بوده و در هند
زندانی اند
آزاد کند. این
درحالیست که
دولت نپال
اکثر
زندانیان مائوئیست
را آزاد کرده
و از هند
خواسته است که
زندانیان
مائوئیست
نپالی را رها
کند. دولت چین
تا یکسال
گذشته به دولت
پادشاهی نپال
قول کمک در
زمینه سرکوب
مائوئیستها
را می داد؛ اما
اکنون داستان
های رسمی اش
را عوض کرده و
نسبت به
هرگونه دخالت
آمریکا و هند
در امور نپال هشدار
می دهد.
شش
ماه تا یکسال
آینده دوره ای
تعیین کننده
برای انقلاب
نپال است. این
انقلاب بشدت
به یاری پرولتاریای
انترناسیونالیست
نیازمند است.
حزب کمونیست
نپال (م) و تشکلات
زنان و
دانشجوئی و
کارگری از همه
کمونیستها و
انقلابیون و
فعالین جنبش
های اجتماعی
جهان دعوت
کرده اند تا
از مناطق
پایگاهی نپال
دیدن کنند و
از نزدیک این
تجربه
انقلابی شور
انگیز را
ارزیابی
نمایند. در
چارچوب اوضاع کنونی
جهان که
سرمایه داری
امپریالیستی
میلیاردها
انسان را به
مرگ تدریجی
محکوم کرده است،
در شرایطی که 30
سال پس از
احیاء سرمایه
داری در چین
سوسیالیستی،
هنوز یک کشور
سوسیالیستی
نوین پا به
عرصه وجود
نگذاشته است،
پیروزی یا
شکست انقلاب
پرولتری در
نپال اهمیت
ویژه ای برای
اوضاع جهان و
آینده انقلاب
سوسیالیستی
دارد. بطور
مشخص در سراسر
شبه قاره هند
میلیون ها نفر
با اشتیاق و
نگرانی کشمکش
انقلاب و ضد
انقلاب در
نپال را دنبال
می کنند. زیرا
می دانند
پیروزی این
انقلاب
تاثیرات
شگرفی بر روند
تاریخ در آن
منطقه خواهد
گذاشت: منطقه
ای با بیش از
یک میلیارد و
نیم انسان که
در مجاورت
صنایع هسته ای
و کامپیوتری
کاملا از روند
پیشرفت تاریخ
کنار گذاشته
شده اند.
هنگامی که از
منظر منافع
این صدها
میلیون به
انقلاب نپال
می نگریم در
می یابیم که
انقلاب نپال
باید پیروز
شود!
بخشهائی
از مصاحبه
آناند ورما با
پراچاندا صدر
حزب کمونیست
نپال
(مائوئیست)
29
جولای 2006
آناند
ورما. برخی
معتقدند که
آغاز مبارزه
مسلحانه از
طرف شما غلط
بود چرا که
شرایط عینی در
آن زمان مساعد
نبود. شرایطی
که پس از
فروپاشی
اتحاد شوروی
در سال 1990،
کمونیستها در
سراسر جهان
دچار
سرافکندگی
شدند و نیروهای
امپریالیستی
از موقعیت
بهتری
برخوردار شدند.
آیا آغاز جنگ
خلق در چنان
شرایطی صحیح
بود؟
پراچاندا. درست
است، اوضاع در
آن زمان،
واقعاً
نامساعد بود.
پس از فروپاشی
اتحاد شوروی،
نیروهای امپریالیستی
مرگ کمونیسم
را جشن گرفتند.
از طرف دیگر،
انقلاب
مائوئیستهای
پرو با دستگیری
رفیق گونزالو
ضربه مهلکی
خورد. بنابراین
شرایط بین
المللی
واقعاً برای
حرکت ما نامساعد
بود. اما ما
شرایط را
تحلیل کردیم.
پس از جنبش
دمکراسی
خواهانه سال 1990
در نپال... مردم
انتظاراتی
واهی و غلط در
مورد بهبود
شرایط (در
چارچوب نظام
پارلمانی -
حقیقت) داشتند.
به خاطر از
میان بردن این
امید غلط، ما
حتی وارد
پارلمان شدیم
و بمدت سه سال
سعی کردیم برای
توده ها روشن
کنیم که پیمان
بعد از 1990....در
خدمت منافع
مردم نیست. ما
چنین چیزی را
در پارلمان هم
بازگو نمودیم.
به مردم گفتیم
که به آنها
خیانت شده
است. پس
ازگذشت سه سال
کمپین مداوم،
به این نتیجه
رسیدیم که شرایط
داخلی نپال
برای آغاز جنگ
خلق مساعد
است..... در سطح
بین المللی
شرایط آنچنان
مساعد نبود اما
زمان آن فرا
رسیده بود که
شهامت و جرئت
ما مورد
آزمایش قرار
گیرد. ما
معتقد بودیم
که که اگر با
اتکا به مساعد
بودن شرایط داخلی
حرکتی را برای
از میان بردن
احساس یاسی که
سریعا در
سراسر جهان در
حال گسترش
بود، شروع
کنیم، تا حدی
می توانیم به
تغییر اوضاع
جهان کمک
کنیم. بعلاوه،
این استرتژی
سنجیده کاملاً
مطالعه شده ای
از طرف ما بود.
امروزه ما
معتقدیم که
استراتژی ما
صحیح بود.
بوسیله جنگ
خلق و در خلال
گسترش آن
توانستیم
نشان دهیم که
انقلابات
نمرده اند. ما
به جهان می
توانیم اعلام
کنیم که قرن
بیست و یکم
همچنان قرن
انقلابات
خواهد بود.
آناند
ورما.
در حال حاضر
هدف نهائی شما
چیست؟
پراچاندا. با توجه به
اوضاع نیمه
مستعمره و
نیمه فئودال
حاکم بر نپال،
هدف فوری ما
به سرانجام
رساندن
انقلاب دمکراتیک
نوین است اما
مانند هر
کمونیستی هدف نهائی
ما نیز
برقراری
سوسیالیسم و
کمونیسم می
باشد.
آناند
ورما.
اما شما بعداً
هدف خود را
تغییر دادید.
آیا نمی توان
اینرا
اپورتونیسم
نامید؟
پراچاندا. بحثهای
طولانی در
مورد چنین
سوالی کماکان
ادامه دارد.
ما به بخاطر
برخی از
کمبودها به
این استراتژی
جدید متوسل
نشدیم. در
واقع، سعی ما
بر این است که
پس از افزایش
توانمان به
پیش روی ادامه
دهیم. باید
فهمید که
تغییر سیاست
ما یک نوع
عقبگرد نیست
بلکه ناشی از
قدرتی است که
جنگ خلق به ما
داده است.
ثانیاً، ما
بخاطر تناسب
نیروها درسطح
بین المللی
ناچار شدیم در
وظایفمان
تغییراتی دهیم.
اما دلیل اول
عمده است. هر
حزب انقلابی
با بدست آوردن
توان کافی از
امکان انعطاف
پذیری بیشتر
در راه کسب
قدرت سیاسی
برخوردار می
شود. این امر
در چین نیز
بوقوع پیوست.
مذاکرات مائو
با چیانکایچک
در سال 1945 بر سر
ایجاد دولت
ائتلافی... نه
حرکتی از موضع
ضعف بلکه
نشانه افزایش
توانائی و
استحکام حزب
کمونیست چین
در پی سالهای
متمادی بود.
بهمین ترتیب،
اگر ما امروز
از جمهوری
دمکراتیک
صحبت می کنیم،
یا در گیر
مذاکرات صلح
هستیم، یا
اکنون در
کاتماندو
هستیم، نه
نشانه ضعف ما
بلکه نشانه
قدرت ماست.
حتی لنین در
زمان انقلاب
اکتبر ناچار
شد وارد پیمان
بریست- لیتوسک
با آلمان شود.
در آن زمان،
خیلی ها در
حزب لنین
گفتند که این
حرکت به مفهوم
تسلیم شدن
است، اما
اینطور نبود....
به همین طریق،
انعطاف پذیری ما
در زمینه
تاکتیک نشانه
انحراف ما
نیست بلکه
بیان قدرت
ماست....
آناند
ورما....
هم اکنون کوشش
بر این است که
ارتش رهائی
بخش خلق که
همانا منبع
قدرت شماست
خلع سلاح شود.
با این چگونه
مقابله می
کنید؟
پراچاندا. ما معتقدیم
که
پیروزمندانه
به آن جواب
داده ایم. آنها
شکست خورده
اند و ما
پیروز شده
ایم.... امروزه خلق
نپال، بخش
روشنفکر و
جامعه مدنی
کشور از ما
خواسته اند که
سلاح را بر
زمین نگذاریم.
آنها می گویند
که اگر ما
اسلحه هایمان
را کنار نهیم
و خلع سلاح
شویم، حکومت
مطلقه دوباره
حرف خود را
خواهد زد و
احزاب
هواخواه مجلس
یکشبه نابود
خواهند شد.
آنهائی که از
ما می خواهند
خلع سلاح شویم
قادر به درک
این حقیقت نیستند.
زمانیکه ما با
رهبران این
احزاب سیاسی صحبت
کردیم، به
آنان گفتیم
اگر ما مسلح
نبودیم، نکات
12 گانه توافق
بوجود نمی
آمد. اگر ما
مسلح نبودیم،
دیوبا (از
رهبران حزب کنگره
نپال – مترجم)
هرگز از زندان
بیرون نمی
آمد. اگر ما
مسلح نبودیم،
خیلی از شما
تاکنون کشته شده
بودید زیرا
برای یک
پادشاه
فئودال که خویشاوندان
خونی خویش را
در داخل
قصربقتل می
رساند، احزاب
پارلمانتاریست
اصلاً مهم نیستند.
این احزاب
چیزی برای
اتکاء ندارند
زیرا ظرف 12، 13
سال حکومت
آنچنان فاسد
شده اند که
بالکل اعتبار
خود را از دست
داده اند.
آنها در میان
توده ها نه
تنها پایه ای
ندارند، بلکه
به اسلحه نیز
دسترسی
ندارند. این
دیکتاتوری به
آسانی
میتوانست
آنها را از
بین برد. اما
آنها به خاطر
اینکه ما
مسلحیم، زنده
اند....
مردم
اهمیت مسلح
بودن ما را می
دانند. می
دانند که اگر
ما خلع سلاح
شویم کشور
ویران خواهد شد.
اما خصلت
طبقاتی و
خودخواهی
احزاب سیاسی
به آنها عکس
این را تحمیل
می کند. گذشته
از این آنها
فشار خارجی را
نیز احساس می
کنند. آمریکا
بروشنی این
احزاب سیاسی
را تحت فشار
قرار داده
است، و
فشارهای هند
را نیز احساس
می کنند....
آناند
ورما.
اما این احزاب
دارند اجرا
شدن
موافقتنامه 8
نکته ای را به
تعویق می
اندازند.
پراچاندا. بله. این
دقیقاً نکته
اصلی است. ما
هرگز برای پیمان
8 ماده ای
اصراری
نداشتیم....
اما، بعداً
(بعد از امضای
آن با احزاب
پارلمانی -
مترجم) فشار
واشنگتن به این
احزاب شروع شد
و هند نیز
فشارش را بکار
برد. این
رهبران عادت
ندارند
مستقلاً
تصمیم بگیرند
و زحمت فکر
کردن را به
خود نمی دهند.
این رهبران به
خواست خلق،
احساسات و آرزوهایشان
توجه کمی
دارند. من فکر
می کنم این مهمترین
ضعف احزاب
پارلمانتایست
نپال می باشد....
و اکنون
پیمانی را که
خودشان یکی از
طرفین بوجود
آورنده اش
بودند کنار
گذاشته اند.
بنابراین،
این رهبران
خود را گول می
زنند و مشغول
ارتکاب
خودکشی اند،
زیرا واشنگتن
و هند نمی
توانند آنها
را نجات دهند.
تنها مردم
نپال می
توانند آنها
را نجات دهند.
اگر، در چشم
خلق، این
رهبران ثابت
کنند که صادق
و ثابت قدم اند
آنگاه نجات
سیاسی شان
امکان پذیر
خواهد بود. در
غیر این صورت
اگر آنها چشم
خود را به
دهلی و واشنگتن
بدوزند، مردم
نپال به آنها
اجازه
نخواهند داد
که روی پایشان
بایستند. ما
امیدواریم که
آنها این را
درک کنند. من
هنوز امیدوارم
قبل از آنکه
زیاد دیر شود
آنها این مسئله
را بفهمند.
آناند
ورما.
در مورد این
توضیح دهید که
زمانیکه
رفتار آمریکا
بسیار منفی
است، و احزاب
سیاسی به سبب
منافع طبقاتیشان،
موانعی
بیشماری
بوجود می
آورند، بدترین
سناریو چه می
تواند باشد؟
پراچاندا. آمریکا و
عناصر فئودال
و طبقه سرمایه
دارکمپرادور
و بوروکرات
بخاطر منافع
طبقاتی شان خواهان
متوقف کردن و
نابودی این
پروسه سیاسی
می باشند. در
زمان مذاکرات
بر سر پیمان 12
ماده ای آمریکا
بروشنی اعلام
کرد که این
پیمان بیشتر
به نفع
مائوئیستهاست
و احزاب سیاسی
نباید وارد این
توافق می
شدند. بعداً،
آمریکا گفت که
این احزاب
باید التزام
خود به آن
پیمان را کنار
گذارند. اما
شرایط نپال
آنچنان بود که
این احزاب را
وادار نمود که
با ما سمت
گیری کنند. هنگامیکه
پیمان 8 ماده
ای در خانه
نخست وزیر به
تصویب رسید،
جیمز موریاتی
سفیر آمریکا
اعلام کرد این
پیمان دستور
کار مورد نظر
مائوئیستهاست.
من معتقدم که
این پیمان
دستور کار
کشور و مردم
بوده و بیانگر
احساسات
همگان می
باشد. ما
معتقدیم
تجربه مردم
نپال به آنان
نشان می دهد
که چه کسانی
خواهان صلح و
چه کسانی علیه
آن هستند، چه
کسانی خواهان
دمکراسی اند و
چه کسانی ضد
دمکراسی می
باشند. یک امر
مسلم است و آن
اینکه این
رهبران سیاسی
به لحاظ سیاسی
نمی توانند ما
را منحرف
کنند. از آنجا
که شما در مورد
بدترین
سناریو
پرسیدید، من
احساس می کنم
که آنان ممکن
است در توطئه
چینی یک تراژدی
همکاری
نمایند. ما هم
اکنون در
کاتماندو
هستیم، جائی
که تحت نفوذ
آنهاست. در
سطح بین
المللی دیده
ایم زمانیکه
یک حزب
انقلابی یا دمکراتیک
از محبوبیت
وسیعی
برخوردار شده
و نیروهای
امپریالیستی
را بمبارزه
طلبیده، امپریالیسم
به عنوان
آخرین اقدام
دستور کشته
شدن برخی از
رهبران را
داده است. بعد
از میان بردن
رهبر اصلی،
انشعاب در
میان حزب را
دامن می زنند.
این در بسیاری
از کشورهای
جهان اتفاق افتاده
است. من
معتقدم که در
بدترین شرایط
این مسئله در
اینجا هم
میتواند
اتفاق افتد،
اما ما بسیار
هوشیار و
مراقب هستیم.
ما به مردم
نپال خطر وقوع
این حادثه
گوشزد کرده
ایم. افراد
زیادی به ما
هشدار داده
اند زمانی که
در کاتماندو
هستیم
هوشیاری خود
را حفظ کنیم.
این درخواست
از طرف خلق،
افراد خردمند
و فعالین جامعه
مدنی و دیگران
با ما در میان
گذاشته شده
است. این
بیانگر آنست
که خطر در
کمین جان
ماست. حداکثر
تلاشمان در
این است که
نقشه آنان را
با شکست روبرو
کنیم.
آناند
ورما.
در فوریه 2006 در
یکی از مصاحبه
هایتان، گفته
اید که
تغییرات مهمی
بعد از ششم
آوریل در
سیاستهای
نپال بوقوع
خواهد پیوست و
سیر اوضاع نشان
داد که نظرتان
درست بود.
الان ممکن است
بگوئید که در
چه زمانی
سیاست نپال
قادر خواهد بود
که سیر درستی
را بپیماید؟
پراچاندا. پیشگوئی
های ما در آن
زمان، تنها
بعد از آنکه بطور
عینی از
نیروهای
سیاسی و وقایع
سیاسی تحلیل
نمودیم، درست
از آب در آمد.
ما معتقدیم که
ظرف یک سال
سناریو روشن
خواهد شد.
ممکن است جریان
امور ظرف 8 تا 10
ماه، یا حتی
کمتر از آن
روشنتر شود.
ما می خواهیم
که این ظرف 3 تا 4
ماه روشن شود،
کوشش تعمدی ما
در آن جهت است.
آناند
ورما.
آیا امکانی
برای تحقق
حرکت جن
آندولان- 3
(سومین جنبش
خلق) می
بینید؟ آیا
میتوانیم
شاهد پاگیری
جبهه ای متشکل
از کسانی که
پشتیبان
جمهوری هستند
باشیم؟
پراچاندا. این
سوال بسیار
مهمی است. ما
معتقدیم اگر
آنهائی که در
دولت هستند
خواستها و
احتیاجات
مردم نپال را
نفهمند، شانس
شروع یک جنبش
سوم موجود می
باشد. اما این
یک جنبش قاطع
خواهد بود.
اگر این
رهبران قادر
به درک
احساسات مردم
باشند آنگاه
شانس برقراری
جمهوری
دمکراتیک بر
مبنای
انتخابات
مجلس موسسان و
بدون آغاز یک
جنبش موجود
است. اما
تمایلات
کنونی نشان
دهنده آنستکه
این رهبران
این را
نخواهند
فهمید. بنابراین،
خطر بیشتر شده
است. در چنین
موقعیتی حتی
قبل از شروع
پروسه انتخاب
مجلس موسسان
حقایق روشنتر
خواهد شد.
جمهوری اعلان
خواهد شد.
پیشرفت در
زمینه مسیر
مجلس موسسان
ممکن است
اعلان آن را
برای مدتی به
تاخیر
اندازد، ممکن
است یک سال یا
بیشتر اما اگر
سومین جنبش خلق
شروع شود
اعلان جمهوری
می تواند زودتر
بوقوع پیوندد.
کوشش ما بر
آنست که این
انتقال بطور
مسالمت آمیز
پیش رود. ظرف
یک ماه و نیم گذشته
که در
کاتماندو
بودم مردمان
بخشهای مختلفی
را ملاقات
کرده ام. ما به
همه گفته ایم
که عقب نشینی
نمی کنیم و در
اینجا خواهیم
ماند.... اینک
زمان آن رسیده
که شما
برخیزید و
مقاومت کنید.
ما بعد از
آنکه ریشه های
کهن 237 ساله
فئودالیسم را
در روستاها در
هم کوبیدیم به
کاتماندو
آمدیم. اکنون
نوبت شماست که
امکان انقلاب
بعدی را بوجود
آورید. ما در
این راه در کنار
شما خواهیم
بود. ما
مکرراً
اینچنین صحبت
می کنیم و عکس
العمل مثبتی
از طرف اهالی
کاتماندو می
بینیم...
آناند
ورما.
گفتید که در
حال حاظر
مبارزه صلح
آمیزی را دنبال
خواهید کرد
اما ارتش خلق
نپال گرداگرد
کاتماندو
کمپهای خود را
مستقر نموده
است که طبق آن
این گمان
بوجود می آید
که جنگی در
شرف تکوین
است. چه رازی
در پشت این
وجود دارد؟
پراچاندا. ما ارتش
خلق نپال را
در کمپهای
موقت بمنظور
دیده بانی
مستقر کرده
ایم. قصد ما از
استقرار این
کمپها پیشبرد
مذاکرات صلح
آمیز است و نه
دامن زدن به
جنگ. بعلاوه،
ارتش خلق نپال
مستلزم آن است
که تمرینات و
تعلیمات عادی
را انجام دهد.
درعین حال،
این آمادگی ما
را در موقعیکه
ارتش پادشاهی
احتمال دست
زدن به فریب
را داشته باشد
یا بخواهد دست
به یک توطئه بزند
را تامین
میکند. به این
مفهوم،
البته، این
میتواند
آمادگی ما
نامیده شود.
یک دلیل در پشت
استقرار این
کمپها نیز
اجازه دادن به
مردم برای
رفتن به این
کمپها و دیدن
ارتش ماست.
هدف ما، حداقل
در حال حاضر،
برپائی جنگ نیست.
شما می توانید
از هر دو طریق
به این نگاه
کنید- این می
تواند آمادگی
برای رودر
روئی با هر گونه
احتمالی باشد
و درعین حال
می تواند کوششی
در راه پیشبرد
پروسه صلح
باشد. اگر
دشمن مشکلی را
بوجود آورد
آنگاه این به
مفهوم یک
آمادگیست و
اگر پروسه صلح
بدون اشکال و
به آسانی
ادامه یابد
انگاه این به
مفهوم همکاریست.
آناند
ورما.
در قطعنامه
شما از انقلاب
همیشگی یا
مدام صحبت
کرده اید. در
این شریط آیا
لزومی دارد که
تمام اجزاء
حزب همچنین
ارتش خلق نپال
را حفظ کنید.
آیا قدرتهای
بین المللی با
این موافقت می
کنند؟
پراچاندا. شما باید
در نظر بگیرید
که این
قدرتهای بین
المللی حتی
جنبش ما و
آنچه را که ما
تا به امروز به
آن دست یافته
ایم را
نپذیرفتند
اما بهر حال ما
اینجائیم. حتی
در میان این
قدرتهای بین
المللی تضاد
است. در میان
آنها تضادهای
مختلفی موجود
است و استفاده
درست از این
تضادها ما را
قادر ساخته
است که به
اینجا برسیم.
به همین دلیل
ما احساس می
کنیم حتی بعد
از به قدرت
رسیدن قادر
خواهیم بود
نیروهای
انقلابی را به
پیش رانیم.
زنـان
نپـال
آگاهانه سـنت
ها و
باورهای
کهنه زن ستیز
و سـلطه گری مرد بر
زن را
سـرنگون می
کنند...
پشتوانه شان چیسـت؟
قدرت
سیاسی حاکم،
برای عده ای
دموکراسی و
برای عده ای
دیگر
دیکتاتوری در
بر دارد. قدرت
سیاسی کهن
(دولت کهن)
همراه با
روابط اقتصادی
و سیاسی و
فرهنگی ملازم
آن برای زنان
نپال، بجز
دیکتاتوری
چیزی در بر
نداشته است.
دیکتاتوری
طبقات
ارتجاعی
نپال، زنان را
تابع و برده ی
مردان و
فرودست ترین
فرد خانواده می
کند؛ آنان را
قانونا از ارث
پدری محروم می
نماید تا قدرت
اقتصادی برای
کسب ذره ای
استقلال از
مرد نیابند؛
از سنین کودکی
زنان را قابل خرید
و فروش می کند (
ازدواج های
اجباری و
ازدواج
کودکان)؛ و
هزاران بند و
زنجیر دیگر بر
گرده آنان می
اندازد تا
برده بمانند.
اما دولت
دیکتاتوری
طبقات
ارتجاعی، در
هشتاد درصد
کشور سرنگون
شده است. در
هشتاد درصد نپال
قدرت سیاسی
نوینی تولد
یافته که برای
زنان قدرت
پاره کردن یک
به یک
زنجیرهایشان
(دموکراسی) را
به ارمغان
آورده؛ و به
آنان حق
جلوگیری از بازگشت
روابط
ستمگرانه
گذشته (حق
اعمال دیکتاتوری
علیه آن
روابط) را
داده است.
طبق سنت
مذهب هندو، زن
در دوره عادت
ماهانه "نجس"
محسوب می شود
و باید طی آن
هفته در بیرون
از خانه بسر
برد. در حیاط
یا طویله. این
یکی از اشکال
فرهنگی است که
برای تحقیر و
شکستن زن استفاده
می شود. آن یک
هفته تحقیر،
زن را آماده پذیرش
پست تر بودن
جنسیت خود و
تبعیت از
جنسیت برتر
(مرد) می کند. در
مقایسه با
ایران می
توانیم
بگوئیم که این
سنن و
اجبارات،
همان نقش حجاب
اجباری و
قوانین شریعت
را بازی می
کند.
اما
اکنون در
هشتاد درصد
کشور همراه با
سرنگون شدن
قدرت سیاسی
کهن، سنن زشت
و تحقیرآمیز
ضد زن نیز
سرنگون شده
است.
قدرت
سیاسی کهن
برای
فئودالها و
سرمایه داران
دموکراسی در
بر دارد. به
آنان آزادی
عمل می دهد که
منافع خود را
علیه اکثریت
مردم پیش برند.
اما فقط این
نیست. قدرت
سیاسی کهن، در
روابط میان زن
و مرد به
مردان حق و
قدرت می دهد
تا بر زنان
چیره دستی
کنند. در این
مناسبات به
مردان
دموکراسی می
دهد و آنان را
در جایگاه
اعمال
دیکتاتوری بر
زن قرار می
دهد.
اما به
موازات
سرنگون شدن
قدرت سیاسی
کهن در هشتاد
درصد مناطق
نپال، مرد نیز
رسما از مقام
شاه خانواده و
جنسیت "برتر"
خلع ید شده و
قانونا و رسما
برابری زن و
مرد در کلیه
وجوه جامعه
امری مسلم شده
است. قدرت
نوین خلق،
سنگرهای
برابری زن و
مرد را از
طریق آگاه و
متشکل کردن
زنان و مقابله
با مردانی که
در مقابل آن
مقاومت می کنند،
یکی پس از
دیگری فتح می
کند. زنان حق
مبارزه علیه
ستم بر خود را
دارند و دولت
نوین ضامن این
حق است. در هیچ
نقطه جهان
زنان از چنین
قدرتی
برخوردار
نیستند.
در نپال،
نه فقط زنان
بلکه همه توده
های تحت ستم
از قدرت سیاسی
نوینی که در
هشتاد درصد
کشور برپا
شده، برای
تغییر شرایط
خود استفاده
می کنند. با
داشتن این
قدرت، روابط
کهنه را با
زور سرنگون می
کنند و روابط
نوین برقرار
می کنند. این
محرومان برای
اولین بار، با
داشتن قدرت و
آزادی سرنگون
کردن مناسبات
کهن و ایجاد
قدرت سیاسی
نوین، اقتصاد
و فرهنگ نوین،
مزه
دیکتاتوری و دموکراسی
پرولتری را
چشیده اند. و
در این میان،
زنان نپال
محرومترین
محرومان
بودند. هر چند تا
رهائی کامل
زنان راه
زیادی در پیش
است. اما ببینیم
دیکتاتوری و
دموکراسی این
دولت نوین برای
کیست و چه
کرده است.
گزارش
مستقیم از
رهبران جنبش
زنان در نپال
در جلسه
ای که در
مهرماه امسال
با شرکت 12 تن از
اعضای کمیته مرکزی
اتحادیه
سراسری زنان
نپال
(انقلابی) و
یکی از فعالین
جنبش زنان
ایران تشکیل
شد، جایاپوری
قاراتی که
رهبر این
سازمان است
وضع زنان نپال
و تغییرات
دهسال گذشته
را چنین شرح داد:
«علیرغم
تاریخ طولانی
جنبش
کمونیستی در
نپال جنبش
زنان همیشه یک
جنبش اصلاح
طلبانه بود.
اما با تشکیل
حزب کمونیست
نپال (مائوئیست)
و آغاز جنگ
خلق در سال 1996
وضع برای جنبش
زنان نیز عوض
شد. جنبش زنان
با ایدئولوژی
انقلابی پیوند
خورد و جهش
وار رشد کرد.
ما ایدئولوژی
تکامل یابنده
مان را که
مارکسیسم -
لنینیسم -
مائوئیسم و
راه پراچاندا
است با مسائل
زنان پیوند می
زنیم. در
روستاها زنان
توانسته اند
دولت و فرهنگ
فئودالی را از
جای بر کنند و
به این معنا
دولت نوینی را
متولد کنند.
برای اینکه
مشخص تر صحبت
کنیم ستم بر
زن را در دو سطح
باید بررسی
کنیم. ستمی که
از سوی دولت
حاکم از طریق
قوانین و غیره
اعمال می شود
و ستمی که از
سوی جامعه از
طریق ساختار
فئودالی
خانواده و
افکار و سنن
مذهبی بر زن
وارد می شود.
«در مناطق
روستائی که
دولت نوین
برقرار شده زنان
دارای حقوق
برابر منجمله
حق ارث برابر
شده اند. ما در 3000
تا 3500 مورد این
قانون جدید را
بکار بسته
ایم. طبق
قوانین مذهب
هندو (مذهب
رسمی دولتی در
نپال) زنان از والدین
خود هیچ ارثی
نمی برند.
والدین فقط
"دوری"
(جهیزیه
عروسی)
دخترشان را
تامین می
کنند. در
روستاها این
قانون عوض شده
و در شهرها
دولت زیر فشار
پیشروی های
جهش وار مناطق
روستائی،
بدست و پا
افتاده که
قوانین خود را
تغییر دهد و
چهره ارتجاعی
خود را کمی
نقاشی کند.
«اکنون 40
درصد ارتش
رهائی بخش و
حکومتهای مناطق
خودمختار که
طبق قانون
دولت انقلابی
نوین تشکیل
شده اند را
زنان تشکیل می
دهند. در برخی
از مناطق کشور،
60 درصد اعضای
حزب کمونیست
نپال
(مائوئیست) زن
می باشند که
بصورت
انقلابی حرفه
ای فعالیت می
کنند. شگفت
آور آنکه این
رقم را در
غربی ترین
نقطه کشور که
عقب مانده
ترین منطقه
نپال است
مشاهده می
کنیم.
«اشکال
خاص ستم بر زن
گوناگون است.
مثلا چند همسری
مرد، تفاوت
سنی بسیار
زیاد در ازدواج،
مزدوج کردن
دختران
خردسال، نجس
خواندن زنان
در طول عادت
ماهانه. در
منطقه "ترای"
که منطقه دشتی
هم مرز
هندوستان می
باشد، زنان
پوششی بر چهره
می اندازند.
در مناطق غربی
دختران را
بعنوان هدیه
(قربانی) به
خدایان هندو
به معبد
هندویان می
دهند. در واقع
این دختران
خردسال تبدیل
به بردگان
جنسی امامان
معابد و فئودالهای
محلی می شوند.
نام این آئین
سیستم "جوما"
و "دووکا" است.
در منطقه
دولپا که در
هیمالیا می
باشد و مذهب
مردم بودائی
است، پولی آندری
(چند شوهری)
غالب است
بطوریکه 5
برادر می توانند
یک زن اختیار
کرده و او را
میان خود
تقسیم کنند.
«در دهسال
جنگ خلق به
پشتوانه قدرت
نوین، ما همه
اینها را ملغی
کرده ایم. در
مناطق
پایگاهی این
آئین ها یافت
نمی شود. یعنی
ما در دهسال
کاری کردیم که
در چند صد سال نشده
بود. علاوه بر
این ها نقطه
پایانی بر
عیاشی ها و بدمستی
و کتک زدن زن و
قمار مردان که
بلای جان زنان
روستائی است،
گذاشته ایم.»
شانتال
شرشتا یکی از
اعضای حاضر در
جلسه که هفتاد
ساله است و
قدیمی ترین زن
انقلابی در
نپال می باشد
و در سال 1949
زندانی سیاسی
بود، می گوید: «من
بعنوان یکی از
اعضای کمیته
سراسری نظارت
بر آتش بس (آتش
بس میان مائوئیستها
و دولت) به
مناطق دور دست
غربی سفر کردم.
در هر چند
متر، یک آگهی
تبلیغاتی
بزرگ از فلان
ان جی او و
بهمان ان جی
او نصب شده
بود. اما مردم
محل گوئی به
عمرشان حمام
نکرده اند. 65
هزار ان جی
اوی ثبت شده
در نپال
فعالیت می
کنند. ولی
اینها واقعا
چه می کنند؟»
جایاپوری
در ادامه می
گوید:
«در
مناطق
پایگاهی هر دو
نوع "دوری"
(جهیزیه زن و
مهریه از سوی
مرد) کاهش
بسیار یافته
است. در میان
ملل نپال رسم
است که مرد یا
خانواده مرد باید
به زن "دوری"
بدهند و در
دیگر نقاط
"دوری" از سوی
زن یا خانواده
اش به مرد
داده می شود.
به این طرق ما
توانسته ایم
به تمام افکار
و سنن کهنه
ضربه وارد
کنیم. در نپال
با صحنه شگفت
انگیزی روبرو
ئیم: در روستاها
زنان سنن و
افکار کهنه و
خرافات را به
زباله دانی
سپرده اند اما
در شهر مردان
دکتر و مهندس
هنوز به معبد
می روند. ما
واقعا در ضربه
زدن به سنن
فئودالی هندو
موفق بوده
ایم. بطور
مثال طبق مذهب
هندو بیوه ها
حق ندارند جواهر
بخود
بیاویزند یا
لباس های زیبا
بپوشند. ما از
ابتدای جنگ
خلق در مناطق
پایگاهی این
سنت را از بین
بردیم. آن عده
از زنان ارتش
رهائی بخش خلق
یا تشکیلات
زنان که
همسران خود را
در جنگ خلق از
دست داده اند،
در صورت
تمایل،
دوباره
ازدواج کرده
اند. در مذهب
هندو پس از
مرگ شوهر زن
نیز باید
مانند مرده
زندگی کند.
اکنون دولت
حاکم نیز در
رقابت با ما
می خواهد این
سنن را محدود
کند. هر
موضوعی را که
ما در مناطق
پایگاهی
فراگیر می
گیریم و زنان
را با آن آشنا
می کنیم فورا
دولت هم می
خواهد برای
مترقی نشان دادن
خود از آن
تقلید کند.
برای مثال
دولت می خواهد
قانون حق سقط
جنین را نیز
تصویب کند.
«در رولپا
رهبر سازمان
زنان ما شهید
شد. هنگام حیات
به مادرش
سفارش کرده
بود در صورت
جانباختنش در
جریان جنگ
خلق،
جواهراتش را
به حزب بدهد.
پس از مرگ او
بسیاری از
زنان رولپا با
الهام از وی
جواهرات خود
را به حزب
هدیه کردند. در
نتیجه ما
توانستیم با
پول این
جواهرات یک صنعت
محلی راه
اندازی کنیم.
اولین شهید
ارتش رهائی
بخش خلق که در
حمله ای به
مواضع دشمن
شهید شد، زن
بود. موارد
تاریخی و
الهام بخش
زیادی از
مبارزه و
مقاومت زنان
در زندان و
زیر شکنجه
داریم. در این
موارد، زنان
از مردان قوی
تر بوده اند.
این را حزب
نیز اعلام
کرده است.
همسر و دختر
رفیق سونیل (
یکی از
فرماندهان نامدار
ارتش رهائی
بخش خلق که در
سال 2004 جانباخت)
را دستگیر
کردند و به
مدت 19 روز به
آنان در حضور
هم تجاوز
کردند اما
نتوانستند
ذره ای
اطلاعات از
زبان آنان
بیرون کشند.
تجاوز به زنان
انقلابی یکی
از عملکردهای
دائم ارتش
پادشاهی نپال
است. حتا قبل
از انقلاب نیز
عملکرد این
ارتش ارتجاعی
کشتن مردم
روستا و تجاوز
به زنان بود.
«یکی دیگر
از زنان شجاع
ما دوی کارکا
است که بطرز
وحشتناکی مورد
تجاوز افسر
پلیس قرار
گرفت. بسیاری
از زنان را
تحت عنوان
اینکه مشکوک
به مائوئیست
بودن هستند
شکنجه کرده و
مورد تجاوز
قرار داده
اند. شمار
جانباختگان
زن ما 3000 تن است.
«در حال
حاضر خواست ما
تشکیل دولت
موقت و انتخابات
مجلس موسسان
می باشد. اگر
از این طریق
نتوانیم به
دولت جمهوری
دموکراتیک
دست یابیم حتما
تاکتیکمان را
عوض می کنیم.
خواست
دیگرمان آن
است که در
دولت آینده
زنان باید به
نسبت درصد
جمعیت حضور
داشته باشند.
یعنی 51 درصد. ما
هنوز کاملا با
مردان برابر
نیستیم.
«چند روز
دیگر کنگره ما
برگزار خواهد
شد و دستور کار
آن عبارتست
از: یکم،
ارائه خواست
ما مبنی بر لغو
سلطنت و تمام
چیزهائی که در
بالا شرح دادم.
دوم، چگونه می
توانیم
ایدئولوژی
انقلابی مارکسیسم
- لنینیسم -
مائوئیسم و
راه پراچاندا
را به درون
جنبش زنان
آورده و با آن
پیوند زنیم.
سوم، از میان
توده هائی که
به ما پیوسته
اند رهبری
سازمان زنان
را بطور کیفی
رشد دهیم.
مسئله اصلی آن
است که
ایدئولوژی
پرولتری و
پراتیک آن را
خوب درک کنیم.
«زنان در
مناطق
روستائی
بدلیل جنگ خلق
و اینکه از
طریق جنگ خلق
آگاه شده و
قدرت سیاسی
بدست آوردند
توانستند
شرایط خود را
دگرگون کنند.
زنان شهری را
نیز باید با
این واقعیت
آشنا کرد. هر
جا ستم باشد
امکان انقلاب
است. در شهرها
ما از طریق جنبش
های سیاسی
توانسته ایم
آگاهی زنان را
بالا بریم.
حتا
نمایندگان
دولت کهن
مجبور شده اند
اعتراف کنند
که ما
دستاوردهای
مهمی داشته
ایم و این
دستاوردها
بخاطر جنگ خلق
بود. ما در
فعالیت میان
زنان شهری
اهمیت قدرت دولتی
را آموزش می
دهیم.
«ما خطمان
را جسورانه در
عمل بکار بسته
ایم. با رفتن
به درون
پراتیک
بسیاری چیزها
بدست آورده
ایم. حتا در
تکامل رهبری
مان ما بر
پراتیک تاکید
خواهیم گذاشت.
ولی کلاس های
تئوریک نیز
داریم. بطور
مشخص اکنون در
حال مطالعه
تجربه
کشورهای
سوسیالیستی
گذشته هستیم
که در پرتو آن
بتوانیم در رابطه
با برقراری
دموکراسی در
قرن بیست و
یکم بهتر عمل
کنیم. من در
کلاس تئوریکی
که گذاشته بودم
در مورد اینکه
رهائی زنان از
زمان مارکس تا
لنین تا مائو
و تا حزب ما چه
مسیری را طی کرده
است صحبت
کردم. اما
بطور کلی ما
دو نوع مطالعات
تئوریک داریم:
مقدار زیادی
آثار کمونیستی
و مقدار زیادی
آثار
فمینیستی را
مطالعه می
کنیم. سعی می
کنیم میان این
دو پیوند
برقرار کنیم.»
مشکلات
از
ابتدای آغاز
جنگ خلق، زنان
مائوئیست
مبارزات
تئوریکی و
پراتیکی مهمی
را علیه افکار
و عادات
مردسالارانه در
درون جنبش
انقلابی نپال
و حتا در درون
حزب کمونیست
نپال (
مائوئیست) پیش
برده اند. حزب
کمونیست که
خود را پیرو
آموزه های
مائوتسه دون می
داند معتقد
است که حزب
کمونیست و
کمونیستها
نیز تقسیم به
دو می شوند به
این معنا که مرتبا
افکار
ارتجاعی در
آنان نیز رسوخ
می کند و باید
با این افکار
مقابله کنند.
رهبری حزب مائوئیست،
دامن زدن به
مبارزه درونی
برای مقابله
با افکار سنتی
در زمینه زنان
را همواره تشویق
کرده است. در
ابتدای جنگ
خلق، این افکار
کهنه گاه به
شکل ابراز
نارضایتی از
سرعت دگرگونی
زنان و سرعت
درهم شکستن
سنن و افکار
حاکم بروز می
کرد. در
ابتدای امر،
فرماندهان مرد
واحدهای ارتش
رهائی بخش از
رویاروئی با نیازهای
زنان رزمنده
(نوار بهداشتی
و غیره) پرهیز
می کردند گوئی
که یک موضوع
خارج از محدوده
فکر و بحث است!
این بخشی از
فرهنگ فئودالی
و بورژوائی
جامعه است که
در ذهن مردم
زحمتکش اعم از
کارگر و دهقان
و زن و مرد و به
موازات آن در
میان
رزمندگان
ارتش رهائی
بخش نیز نفوذ
داشت. سیلاب
جنگ خلق به
همان نسبت که
دشمنان طبقاتی
و قدرت آنان
را سرنگون
کرده، افکار و
سنن عقب مانده
را نیز از ذهن
کارگران و
دهقانان و خود
زنان روفته
است. این
تجربه ثابت
کرد که
پرولتاریا
طبقه ایست که
در جریان مبارزه
برای سرنگونی
دیکتاتوری
طبقات ارتجاعی
باید خود را
نیز بر زمین
بکوبد و با
نقد خود تبدیل
به طبقه ای
گردد که
شایسته رهبری
جامعه بسوی
آینده ای
کاملا متفاوت
می باشد. جنبش
انقلابی زنان
نپال نقش مهمی
در روبیدن
افکار کهن از
میان طبقه تحت
ستم و استثمار
بازی کرده
است. اما تا
زمانی که
طبقات و تقسیم
طبقاتی هنوز
بر روی کره
زمین باقی
است، همه این
پیشرفتها می
تواند به ضد
خود تبدیل
شود. روند بی
توقف انقلاب
کمونیستی را
باید در تئوری
و پراتیک پیش
برد.
مقایسه
وضع زنان نپال
و هند
با نگاهی
به وضع زنان
در هند بسرعت
می توان دریافت
که لقب هند
بعنوان
"بزرگترین
دموکراسی جهان"
پرده ضخیمی
است برای
پنهان کردن
زشت ترین شکاف
های طبقاتی و
ستمگری ها.
در هند
"مدرن"، 90 درصد
ازدواج ها
(حتا در میان
تحصیلکردگان)
بر پایه
تقسیمات
کاستی (تقسیم
مردم به کاست
های پاک و نجس)
انجام می شود.
بطوریکه اگر
دختری از کاست
پائین با پسری
از کاست بالا
(و بالعکس)
ازدواج کنند
مطمئنا از
خانواده ی کاست
بالا طرد می
شوند و به
احتمال زیاد
از خانواده
کاست پائین
نیز اخراج می
شوند. حتا
برخی اوقات
مسئله با
ریختن خون
آنان حل می
شود.
هند یکی
از رکورد
داران قتل و
خشونت علیه
زنان است. زن
را بعد از مرگ
شوهر به طعمه
آتش می سپارند.
مردان برای
ثروتمند شدن
زن می گیرند و
برای بالا
کشیدن "دوری"
(جهیزیه) زن را
می کشند و سپس
زن دیگری می
گیرند. مراسم
ازدواج زن یکی
از تحقیر
آمیزترین و ضد
انسانی ترین
آئین های هندی
است که گاه به
زد و خورد خونین
داماد با
خانواده زن بر
سر "دوری" می
کشد. جشن
ازدواج از این
هم بدتر است
زیرا آشکارا و
بی پرده پوشی
به بردگی بردن
زن را جشن می
گیرند و به زن
هم می آموزند
که بروی این
سرنوشت تلخ
لبخند زند.
طبق آمار
"دفتر جرایم"
دولت هند، هر 77
دقیقه یک زن
بخاطر "دوری"
به قتل می رسد.
البته این رقم
قتل هائی است
که به پلیس
گزارش می شود.
پلیس هند خود
یکی از فاسدترین
و ضد زن ترین
ارگان های دولت
هند است. مورد
تجاوز پلیس
قرار گرفتن
زنان، بخصوص
زنان روستائی
و زنانی که
بهر دلیلی مجبور
به مراجعه به
اداره پلیس
شده اند، یک
امر کاملا
عادی و روزمره
است. قتل و
خشونت بخاطر
"دوری" یک
قطره از دریای
ستمی است که
بر زن هندی وارد
می شود. این در
حالیست که
نیمی از ثروت
کشور بر پشت
این
محرومترین
محرومان تولید
می شود. بطور
مثال هشتاد
درصد لبنیات
هند با کار
زنان تولید می
شود.
در نپال
انقلابی اما
این زنجیر
هزاران ساله بردگی
زن پاره شده
است. در واقع
سرنگونی نظام
شاهی در هشتاد
درصد نپال، در
شبه قاره هند
نیز ضرباتی بر
باورهای مذهب
هندو و آن
روابط
اجتماعی که
این مذهب بر
مردم تحمیل می
کند، وارد
آورده است. ناگفته
نماند که
نپال، مرکز
جهانی مذهب
هندو می باشد
و شاه آن امام
هندوان جهان
محسوب می شود. سرنگونی
امام هندو
بدست زنان
نپال، چشم
انداز امید
بخشی را برای
صدها میلیون
خواهران هندی
شان باز کرده
است.
سخن آخر
شرایط
زنان نپال در
فاصله دهسال
گذشته به اندازه
قرن ها دگرگون
شده است. هر
چند این
تغییرات هنوز
خصلت
دموکراتیک
داشته و
تغییراتی نیست
که جامعه
سوسیالیستی
در شرایط زنان
بوجود خواهد
آورد. اما
همین تغییرات
دموکراتیک
نیز زیر حاکمیت
طبقات
ارتجاعی و
نظام سرمایه
داری امپریالیستی
غیر ممکن بود.
تجربه نپال
یکبار دیگر ثابت
می کند در
کشورهای عقب
مانده که هنوز
مناسبات
اجتماعی
هزاران ساله
جسم و ذهن
مردم را تخریب
می کند، فقط
انقلاب
پرولتری می
تواند این
مسائل کهنه را
حل کرده و
دروازها را بروی
انقلاب
سوسیالیستی
باز نماید. 20
سال است که در
نپال نظام
پارلمانی با
شرکت احزابی
که سابق بر آن
غیر قانونی و
زیر زمینی
بودند برقرار می
باشد.(1) (این
پارلمان در
سال 2005 توسط شاه
منحل شد و
دوباره پس از
خیزش آوریل 2006
شاه مجبور به
عقب نشینی شده
و مجددا آن را
برقرار کرد.)
اما در تمام
این 20 سال هیچ
یک از این
احزاب حتا
یکبار نیز
تلاش نکردند،
قوانینی را
برای "اصلاح"
شرایط زنان در
مجلس تصویب کنند.
اکنون وضع
زنان روستائی
نپال، حقوق
آنان و آگاهی
شان، شرکتشان
در قدرت سیاسی
و ارتش رهائی
بخش، چند صد
سال پیشرفته
تر از موقعیت
خواهرانشان
در پایتخت
کشور (کاتماندو)
است! با پایه
گرفتن
تشکیلات
انقلابی زنان در
مناطق شهری،
واقعیت
ارتجاعی دولت
کهن و خصلت
انقلابی و
رهائی بخش
دولت نوین
بطرز تکان دهنده
ای برای زنان
شهری آشکار
شده است.
بهمین جهت
آنان دسته
دسته به
انقلاب
مائوئیستی و
تشکیلات توده
ای انقلابی
زنان می
پیوندند. رشد
و گسترش جنبش
رهائی بخش
زنان، از
عوامل تعیین
کننده ای است
که
پرولتاریای
انقلابی را به
سوی کسب تمام
قدرت سیاسی و
برقراری نظام
سوسیالیستی
می راند. n
توضیحات
1- مانند
حزب کنگره
نپال و حزب
اتحاد
مارکسیست – لنینیستی.
حزب کنگره
نپال حزب
بورژوازی ملی
و کمپرادورهای
وابسته به هند
است. در مقام
مقایسه می توان
گفت تا حدی
نیز مانند ملی
مذهبی های
ایران است.
حزب اتحاد
مارکسیست
لنینیستی را
می توان به
حزب توده و
اکثریت مانند
کرد.
=
برگرفته از
سرویس خبری
جهانی برای
فتح. 9 اکتبر 2006
اوضاع
انقلابی،
گسترش تشکلات
توده ای انقلابی
نپال را در
شهرها امکان
پذیر کرده
است. این تشکلات
در طول جنگ
خلق
مائوئیستی و
تحت رهبری حزب
کمونیست
مائوئیست
نپال شکل
گرفتند و تا قبل
از خیزش آوریل
2006 در شهرها
ساختارهای
تشکیلاتی
زیرزمینی و
فعالیت کاملا
مخفی داشتند.
بسیاری از
اعضای این
تشکلات یا
کسانی که
مظنون به
همکاری با این
تشکلات توده
ای انقلابی
بودند، توسط
ارتش پادشاهی
نپال کشته و
یا "ناپدید"
شده اند.
در
طول ماه اگوست
و سپتامبر 2006،
این تشکلات که
اکنون در
شهرها دفاتر
علنی دائر
کرده اند، هر
یک کنگره های
خود را برگزار
کردند.
کنگره
خانواده های
جانباختگان
به ریاست رفیق
دیواکار عضو
کمیته دائم
حزب کمونیست
نپال (مائوئیست)
برگزار شد.
فرزند این
رفیق یکی از
اعضای ارتش
رهائی بخش خلق
بود که در
نبردی در
منطقه مرکزی
نپال جانباخت.
ده هزار تن از
اعضای
خانواده های
جانباختگان
ده سال جنگ
خلق و بسیاری
دیگر از سراسر
نپال برای
شرکت در این
کنگره گردهم
آمدند.
خانواده
های "ناپدید
شدگان" و
مجروحین جنگ خلق
نیز طی چند
روز کنگره خود
را در
کاتماندو
برگزار کردند.
در این کنگره
نیز هزاران
نفر شرکت
داشتند.
بلافاصله
ارتش پادشاهی
نپال شایعه
کرد که مائوئیستها
تحت پوشش
برگزاری این
کنگره ده ها هزار
تن از اعضای
ارتش رهائی
بخش خلق را
برای دست زدن
به قیام، وارد
کاتماندو
کرده اند.
دولت ارگان
های امنیتی اش
را بحالت
آماده باش در
آورد و بسیاری
از پست های
بازرسی را مجددا
برقرار نمود.
نیروهای
انتظامی به
کسانی که برای
شرکت در این
کنگره تجمع
کرده بودند
بشدت حمله
کرد. اما
کنگره کار خود
را
پیروزمندانه
تا به انتها
ادامه داد.
اتحادیه
کارگری
فدراسیون
تردیونیون
انقلابی نیز
با شرکت نزدیک
به پنجاه هزار
(50000) نفر کنگره خود
را آغاز کرد.
در میان جمع
شرکت
کنندگان، هیئت
نمایندگی
تردیونیون
های مختلف که
پرچم مارکسیسم
– لنینیسم -
مائوئیسم و
راه پراچاندا را
حمل می کردند،
به چشم می
خورد. این
تردیونیون ها
طی سالهای
فعالیت خود با
هرگونه
رفرمیسم و تردیونیسم
تنگ نظرانه
مقابله کرده و
از منافع
انقلابی
پرولتاریا
دفاع کرده
اند. این اتحادیه
کارگری دارای
تاریخ پر
افتخار
مبارزه علیه
ارتجاع و نیز
مقابله
ایدئولوژیک و
سیاسی با
خطهای
رفرمیستی و
رویزیونیستی
اتحادیه های
کارگری منتسب
به حزب کنگره
(بزرگترین حزب
پارلمانی و
دارنده کرسی
نخست وزیری در
دولت کنونی
نپال) و
یو.ام.ال (یک
حزب
پارلمانتاریست
که خود را
مارکسیست –
لنینیست می
خواند) است. در
جریان رشد جنگ
خلق، این
اتحادیه
کارگری
مبارزه طبقاتی
خود را در شکل
خواستهای
تردیونیونی و
همراهی با
مبارزات همه
اقشار مردم
پیش برده است.
هفدهمین
کنگره سراسری اتحادیه
سراسری مستقل
دانشجوئی
نپال (انقلابی)
نیز با شرکت
ده ها هزار تن
دانشجو از
سراسر نپال با
موفقیت
برگزار شد.
چندین میهمان
از اروپا و
آمریکای
لاتین نیز
شرکت داشتند
که در همبستگی
با انقلاب
نپال سخنرانی
کردند.
تشکیل
کنگره اتحادیه
سراسری زنان
نپال
(انقلابی) موفقیت
بزرگی بود. در
این کنگره
رفیق پراچاندا
برای ده ها
هزار شرکت
کننده
سخنرانی کرد.
این سازمان
زنان نقش
بسیار مهمی در
انقلاب نپال داراست.
بیش از 40 درصد
از فعالین
سیاسی انقلابی
و اعضای ارتش
رهائی بخش
خلق، زن
هستند. طبق خط
سیاسی حزب
کمونیست
نپال(مائوئیست)
شرکت زنان در
تمام عرصه های
زندگی
اجتماعی باید
به 50 درصد برسد.
علاوه
بر این سه
سازمان توده
ای، سازمان
روشنفکران
انقلابی و
سازمان
هنرمندان
انقلابی که هر
دو نقش قابل
ملاحظه ای در
مبارزات ضد
فئودالی و
سرمایه داری و
امپریالیستی
نپال داشته
اند، کنگره
های خود را
برگزار نمودند.
ارزيابي
كوتاه از نخستين
نقشة تعرض
استرتژيك در جنگ
خلق نپال
رسانه
های گروهی غرب
این تصویر را
از انقلاب نپال
بوجود آورده
اند که گویا
نقطه آغاز این
انقلاب، خیزش
توده ای در
آوریل گذشته
بود! در حالیکه
این خیزش نقطه
عطفی در گسترش
جهش وار جنگ
خلق
مائوئیستی به
شهرها بود؛ جنگی
که دهسال پیش
آغاز شد.
مطالعه
ارزیابی کمیته
مرکزی حزب
کمونیست
نپال(م) از
اولین نقشه تعرض
استراتژِیک
که درست قبل
از خیزش توده
ای آوریل در
جریان بود
تصویر دقیق
تری از سیر
تکاملی
مبارزه می دهد.
سال اول
نخستين نقشه
تعرض
استراتژيك، با
توجه به تجارب
مثبت و منفي،
بسيار مهم بود. يقينآ
وضعيت
دشوارمبارزه
ي دروني در
مركز حزب (1)
موانع عديده
اي در برابر
پياده كردن
اين نقشه بوجود
آورد و خسارت
های مهمی به
حزب زد. در صبحگاه
پياده كردن
نخستين نقشه،
بعداز نشست كميته
مركزي، شهادت
رفيق شرمن
كونوار
(ويشال) و رفيق
موهان چاندرا
گواتام
(كومار)،
رفقاي مسئول
كميته مركزي
در سيرها، در
مسير حركتشان
بسمت ميدان
نبرد، كل حزب
را بهت زده
كرد. با
این وجود،
نقشه به اجرا
در آمد و وظايف
سياسي ونظامي دنبال
شد. آغازموفقيت
آميز و
قدرتمند نقشه
تعرض
استراتژيك،
مافياي
فئودالي
گياندرا شاه
را مجبور نمود
دست
به عمل بی
پرده بزند
(اشاره به
اعلام کودتای
نظامی در
فوریه 2005 می
باشد). به این
ترتیب کل كشور
تبديل به سنگر
مبارزات
تعيين كننده
عليه
فئوداليسم شد.
این یکی از دستآورد
عيني نقشه اول
تعرض
استراتژیک
بود.
متعاقب
نشست كميته
مركزي، جلسات و اجتماعات
گوناگونی بر
پا شد،
وآموزشهائي
در سطوح مختلف
حزب، ارتش،
جبهه و ادارات
سازمان داده
شد تا در مورد تصميمات
كميته مركزي
در زمینه تعرض
استراتژيك، هماهنگی
بوجود
آید. (2) با این
همگونی، آهنگ
بسيج سياسي و
عمليات نظامي
مطابق نقشه پيشرفت
نمود.
با در نظر
گرفتن بزرگ
راهها در
ترائي (منطقه
دشتی در مرز
هند) بعنوان
صحنه ي اصلي،
اولين مرحله ي
نقشه ي تعرض
غير متمركز،
قويتر و
پيروزمندانه
تر از آنچه كه
انتظار ميرفت
بانجام رسيد.
در این
پروسه، هر سه
لشكر ارتش
رهائيبخش (3) تحت
رهبري
فرماندهي سه
گانه كشور،
جنگ متحرك و
موضعي را
متواليآ با
دامن زدن به
يك سري حملات
پيروزمندانه
و دليرانه در
منطقه ترائي و
بزرگ راه ها،
به اوجي نوين
رسانیدند.
ركوردهاي
جديدی در تعرض
استراتژيك
تحت فرماندهي
مركزي به ثمر
رسید: از حمله
بزرگي با
اهميت
چندگانه در
كريچنابحير،
حومه
كاتماندو، تا
حمله ي معروفي
كه همراه با
يكسري حملات
ديگر تحت
فرماندهي
غرب، گردان
باصطلاح
ویژه دشمن را در
پاندون واقع
در كاي لالي، تار
و مار کرد؛
تعرضي
شجاعانه كه
دشمن را در
ماتورآندا واقع در آرقا
تحت فرماندهي
مركزي بوحشت
انداخت وحملات
خشني كه
تقريبآ در
تمامي بزرگ
راه ها طي اين
مرحله تحت
فرماندهي
شرقي انجام
شد، عظمت و حقانيت
آغاز تعرض
استراتژيك را
روشن ساخت. ارتش
رهائيبخش خلق
با تعقيب
گانگسترهاي
درباري در
ترائي و
بزرگراه ها،
آنها را در
پادگان هايشان
ميخكوب كرد؛
نه تنها قدرت
تهاجمي و برتري
خود را به
اثبات
رسانيد، بلكه
موفق شد آن نقاط
را تحت كنترل
خود درآورد. بعداز
آنكه ارتش
رهائيبخش
بوسيله صدها
حمله کوچک و
بزرگ
گانگسترهاي
درباري را
بستوه آورد و
دولت كهن
فئودالي در
نتيجه
مداخلات
سياسي و بسيج
توده اي حزب
دچار هرج و
مرج گرديد،
باند فئودالي
گياندرا شاه
بعنوان آخرين
تلاش
مذبوحانه
براي استمرار
موجوديتش،
اقدام به
کودتای فوریه
کرد.
در هر حال
تشخیص مرحله
تعرض
استراتژيك و
بعهده گرفته
آن توسط ارتش
رهائيبخش،
بسيار فوق العاده
و بزرگ بود.
كودتاي
درباري فوريه
و توقيف،
دستگيري و
ترور فاشيستي
علیه رهبران احزاب
سیاسی و رسانه
ها،انجمنهاي
مدني و فعالين
حقوق بشر در
پايتخت،
مراكز بخش ها
و شهرستان ها
را به هرج
ومرج كشانيد. در چنان
اوضاعي
مركزيت حزب،
حركت فاشيستي
گياندرا شاه
را شديدآ افشا
كرده، تمام
احزاب پارلماني،
انجمن هاي
مدني و توده
هاي وسيع را
براي مقاومتي
متحدانه در
مقابل آن
فراخواند. بند سه
روزه
نپال(اعتصاب
عمومي)
بلافاصله برنامه
ريزي شد و از
ماه فوريه
فراخوان از
حركت بازايستادن
وسايل نقليه
مانند سیلی
محكمي بر صورت
شاه بود. حزب
ما كه
بلافاصله در
مقابل كودتاي
سلطنتي مقاومت
كرد در سراسر
جهان بعنوان
تنها نيروئي
كه می تواند
چنين کند
شناخته شد. نه تنها
مردم در تمام
جهان با
كودتاي
سلطنتي مخالفت
كردند حتا
برخي از
قدرتها اعلام
كردند كمك
نظامي به دولت
سلطنتي را
متوقف ميكنند. ادعای
حقه بازانه
تروريست هاي
سلطنتي مبني بر
اين كه اين
اقدامات
گامهائي
اجباري براي
کسب صلح و دمكراسي
عليه ً
تروريسم ً
است، حقانيت
پيدا نکرد. بتدريج،
بطور مخفی با
احزاب
پارلماني
نپال ارتباط
برقرار کردیم
(در هندوستان)
و روشن کردیم
که حاضریم دست
به فعالیت
مشترک علیه
شاه بزنیم.
بهرحال، حركت
فوريه
تغييرات بزرگ قهقرائي
در دولت كهن و
سياست هاي
كشور بوجود آورد.
با برخي
تغييرات جزئي
در نقشه نظامي
حزب، پروسه
تمركز عمليات
بزرگ نظامي
بجلو رانده شد. در
پروسه
آمادگي، يك
گروهان از
ارتش رهائيبخش
خلق، كه تحت
فرماندهي غرب
و فرماندهي
رفيق جيت، يكي
از فرماندهان
متعهد ارتش
رهائيبخش خلق
به پيروزي
بزرگي در
ترائي دست
يافته بود، در
گانش پور بعلت
بي توجهي به
اطلاعات و آگاهي
درست از شرايط
واقعي به درون
ضد محاصره عظيم
دشمن كه با
استراتژي و
نيرنگي جديد
پيش آمده بود،
افتاد و متحمل
شكست شد. دلایل
اصلی آن شکست
عبارت بود از
شرايط جغرافيائي
نامساعد،
فقدان
اطلاعات درست
و برخي ارزيابي
هاي ذهني كه
ناشي از
اشتياق
فراروئيده
درون ارتش
رهائيبخش خلق
بود.
آن شكست، كه
در آن بیش از 36
تن از رفقای
رزمنده، منجمله
رفيق جيت
جانباختند و
ده ها سلاح
مدرن در يك
رويداد از دست
رفت، بعنوان
بزرگترين شكست
در تاريخ ارتش
رهائيبخش خلق
ثبت شد. طبيعتآ
دشمن آن
رويداد را
بعنوان
پيروزي بزرگ
تبليغ كرد. در واقع،
قرباني شدن
جبهه ي گانش
پور و رزمندگان
منجمله رفيق
جيت درسي به
حزب داد كه
جنگ اكنون به
سطحي رسيده
است كه فقط با
تكامل استراتژي
جديدي ميتوان
بر دشمن پيروز
شد.
از آغاز جنگ
خلق و در
پروسه عمومي
تكامل ارتش
رهائيبخش خلق،
تناوب
ديالكتيكي
پيروزي
بدنبال شكست و
شكست از پي
پيروزي، وجود
داشته است. در اين
نقشه تعرض
استراتژيك
نيز، اين
تناوب در سطحي
جديد ظاهر شده
است.
گروهاني از
رزمندگان، كه
دشمن را در
كريشنابحير
بوحشت
انداختند
تقريبآ بهمان
شیوه ی گانش
پور در بحير
پوستاي واقع در
لام جونگ
بدليل فقدان
هماهنگي صحيح
و ارزيابي
درست، شكست
خورد.
در اوضاعي كه
فشار رواني
گانش پور و
بحير پوستا
وجود داشت،
استحكامات
دشمن قوي بود،
ستادهاي
فرماندهي
مركزي ضرورت
پيروزي بهر
شكلي در
عمليات بزرگ
متمركز را در
نظر گرفته،
نقشه حمله
بوسيله
گردآوري نيروهاي
منتخب از
فرماندهي
غربي و مركزي
را ارائه
دادند. عمليات
خارا در روكوم
حاصل آن نقشه
بود.
ولي، بعلت
دلايلي عمده
كه بخاطر آنها
هماهنگي لازم
بين
فرماندهان
اصلي در رابطه
با درك جنگ
موضعي و
كاربست حال و
هواي نقشه برقرار
نشد، گزارش
صحيحي از جبهه
به فرماندهان نرسيد
و هماهنگي و
اعتماد
مناسبي بين
آنها برقرار
نشد، نبرد
خارا نيز
نتوانست
پيروزي بدست
بيآورد. در اين
نبرد، كه در
آن ارتش
رهائيبخش خلق
در اوضاعي
مجبور به عقب
نشيني شد كه
دشمن در شرف شكست
و ارتش
رهائيبخش خلق
نزدیک به
پيروزي بود،
تفكر و روحيه
غيرمتمركزي
رشد يافت. عدم
هماهنگی میان
فرماندهان
جبهات گوناگون
سبب اصلی این
عقب نشینی
بود. حتي
بعداز آنكه
ستادهاي
مركزي آنرا
جمعبندي
كردند، توضيحات
فردي خودشان
اين بود كه
اشكال درون
حزب است و نه
در ارتش
رهائيبخش خلق. تجربه
آن نبرد
ستادهاي
مركزي را
مجبور كرد و
كماكان مجبور ميكند
به جدي بودن
اشكالات در
خود حزب
بيانديشد. در نبرد
خارا، جنبه
ديگري كه لازم
است مورد توجه
قرار گيرد
اينست كه آيا
دشمن از قبل
با داشتن
اطلاعات در
مورد اين نقشه
از طريق نفوذي
تدارك لازم
ديده بود يا
نه.
بهرحال، نبرد
خارا حمله اي
وسيع بود كه
از طرف ما
انجام شد و
باين طريق
ثابت كرد
تبليغ دشمن
مبني برآنكه
ارتش
رهائيبخش خلق
توان انجام
حملات متمركز
را ندارد، غلط
است. و
ارتش
رهائيبخش خلق
براي نبردهاي
بعدي دروس مهمي
بدست آورد. بازتاب
عمومي
رزمندگان و
حملات
دليرانه ارتش رهائيبخش
در نقاط مختلف
عليه دشمني كه
صاحب قدرتي
بزرگ است اين
واقعيت را
روشن ميكند كه
نبرد خارا به
تاثيري منفي
در روحيه ارتش
رهائيبخش خلق
دامن نزده است. با اين
حال، حزب
نتوانست از
اين نكته به
دستآورد
سياسي برسد. در حمله
ي خارا و
نبردهائي كه
بدنبال آن
انجام شد بيش
از 70 نفر از
رزمندگان،
منجمله رفيق
باسانتا يكي
ديگر از
فرماندهان
متعهد،
جانشان را فدا
كردند.
در عمليات
متمركز، كه
فرماندهي
شرقي بايستي بعداز
تجربه پيش
گفته خارا
انجام ميداد،
سعي شد همچنين
با درس گيري
از آنجا حمله
انجام شود. باين
ترتيب،
فرماندهي
شرقي تصميم
گرفت به
اردوگاه دشمن
در بندي پور
واقع در
سيراها و دو
نقطه ديگر
بعنوان عملياتي
پوششي، حمله
بنمايد. حمله ي
گسترده اي كه
منطبق با نقشه
انجام شد، به
موجي بزرگ
دامن زد. اين حمله
شجاعانه كه در
ترائي انجام
شد ادعاي
قلابي
گياندرا شاه
را كه حكومت
نظم و قانون
گسترانيده
شده است به
باد استهزا
گرفت.
عليرغم تلاش
عظيم
رزمندگان
بعلت
استحكامات نيرومند،
محيط مسطح و
كوتاهي زمان،
سلاح های بدست
آمده اندک بود.
درهرحال، اين
اهميت سياسي و
نظامي آن
عمليات را
كوچك نمي
نمايد.
گانگسترهاي
سلطنتي با
استراتژي
محاصره و نابودي
پيش آمده اند،
در نبردهاي
شجاعانه در
نقاط مختلف عليه
آنها، لشكر
شرقي ارتش
رهائيبخش
خلق، سطوح
جديدي
ازمهارت و
تشخیص درست در
استفاده از منابع،
وشجاعت و
فداكاري را به
اجرا گذاشته، پيروزي
ها و
دستآوردهاي
بزرگي بدست
آورد....
عليرغم اين
تلاش ها و
پيروزي ها در
عمليات متمركز
و غيرمتمركز، نتایج
در
مجموع نارسا و
نامطلوب
بودند زيرا در
هيج جا به برنامه
ریزی پيش بيني
شده در نقشه
دست پيدا
نكردند. ولي
اين اوضاع است
كه در آن دشمن
كماكان
ميتواند به لاف
و گزاف در
مورد خود
ادامه دهد.
لشگر تحت فرماندهي
غربي ارتش
رهائي بخش خلق
براي خرد كردن
تفرعن و
خودرضائي
دشمن و بطريقي
كه جهانيان از
آن مطلع
شوند،... در
پيلي واقع در
كالي كوت سطح
جديدي از
عمليات را
انجام داد.اين
لشكر كه از
شكست هاي جبهه
هاي گنش پور،
خارا و رمب
هاپور درس
آموزي كرده
بود، با غنيمت
گرفتن تمامي
تجهيزات و
سلاح ها، خرد
كردن كل
دشمنان و
توقيف 60 نفر از
سربازان
سلطنتي، ارتش
رهائيبخش خلق
را در وضعيت
جديدی قرار
داد و نشان
داد که ارتش
قانونی و
مشروع مردم
است. ارتش
رهائی بخش خلق
به معاهده های
جنگی ژنو احترام
گذاشته و از
مردم نپال
محافظت ميكند
و ارتش
سلطنتي،
بمعنائي
واقعي ارتشي
تروريستي است
كه مردم را
كشته و ناپديد
ميكند. در واقع،
عمليات پيلي،
همانند ستون
بندي عمليات
متمركز تابع
اين نقشه،
بوسيله تهاجم
سياسي با
اعلام آتش بس
يكطرفه،
مبناي محكمي
براي تضعيف
گياندرا شاه و
گانگسترهاي
تروريست و فئودالش
فراهم نمود.
از اين نظر،
روشن است كه اهميت
سياسي آن
بسيار گسترده
ميباشد.
علاوه بر
عمليات هاي
نظامي فوق،
موجی از اعتصابات،
راه بندان ها،
و غيره از طرف
حزب، دولت،
تشكلات توده
اي، جبهه هاي
مختلف و غيره
سامان داده شد
که تداوم
دخالت گري
سياسي حزب را
روشن ميكرد.
در اين ميان،
اهميت تداوم
دخالت گري سياسي
از طرف
ستادهاي
فرماندهي
مركزي در سطح
ملي و بين
المللي روشن
است.
عمليات هاي
مهم ديگري كه
تحت اين نقشه
پيشبرده شد
شامل
خرابكاري در
گام گازي،
فرماندهي بخش
واقع در موگو،
خرابكاري و
شكستن درب هاي
زندان براي
آزادي دهها تن
از رزمندگان
انقلابي و زندانيان
ديگر در
ذانگاذي واقع
در كاي لالي،
چند سري حملات
شجاعانه كه در
شهرهائي مثل
نپال گوني و
بوت وال انجام
شد، جرقه ي
تهاجم
پيروزمند و
دليرانه كه به
ايستگاه پليس
سانكو در
كاتماندو زده
شد، خرابكاري
در ستادهاي
بخش دولاخا،
شكستن زندان
ها و آزاد
كردن
زندانيان و
غيره است.
تحت اين
نقشه، آغاز
ساختمان ً
جاده ي
جانباختگان
ً، بطول 91
كيلومتر،
درون منطقه
پايگاهي مركزي
و شركت فوق
العاده توده
ها، از ابعاد
اهميتي
چندگانه
برخوردار است.
ساختمان ً
جاده جانباختگان
ً، كه مفصلآ
در سطح ملي و
بين المللي بر
سر آن بحث شده
است نه تنها
گشايشگر دروازه
ايست براي
توسعه در
مناطق
پايگاهي بلكه
همچنين نمونه
ايست كه تصوير
سياسي و اهداف
حزب را در
مقابل همگان
قرار ميدهد.
گرچه
تحركات مثبت
فوق بطور كلي
اساس اين پروسه
را تشكيل
ميدهند، برخي
رويدادهاي
بسيار منفي
نيز تحت اين
نقشه بظهور
رسيدند. آن
حوادث و گرايشات
منفي در فصل
اصلاح حزب
مورد بحث قرار
گرفته اند.
برخي از
رويدادهاي
مهمي كه لازم
است در اينجا
بآنها اشاره
شود عبارتند
ازنارضايتي جدي
كه در دايلخ
عليه حزب بالا
گرفت، ترور
سفيد در كاپي
باستو، حادثه
اتوبوس در چيت
وان، بروزنارضايتي
مردم در برخي
قسمتهاي ماك
وانپور و
ذادينگ و برخي
حوادث ناراحت
كننده كه درون
حزب و بيرون
آن در ترائي
بظهور
رسيدند.لازم نيست
آنها را در
جزئيات بررسي
كنيم زيرا
كمبودهاي
واقع در نهان
اين رويدادها
هم اكنون از طريق
انتقاد از خود
و شرکت توده
ای مرتفع
گرديده اند.
باين طريق،
با در نظر
گرفتن كل تجربيات
پيروزمند و
شكست خورده،
آنچه كه ميتوان
نتيجه گرفت
اينست كه
اولين نقشه
تعرض استراتژيك
اساسآ
پيروزمند
بوده است.
توضیحات
1- اشاره
به مبارزه دو
خط در مرکزیت
حزب بر سر ادامه
راه و ساختار
آتی دولت نوین
در نپال براه افتاد.
این مبارزه
آنچنان حاد شد
که احزاب سیاسی
ارتجاعی و
سفارتخانه
های غربی
مستقر در
کاتماندو با
شعف انشعاب
بزرگ در حزب
را اعلام
کردند. اما
این یکی از
مبارزات
درونی دائم درون
حزب بود. حزب
کمونیست نپال
(مائوئیست)
مانند همه
احزاب
مائوئیست به
پیروی از
آموزه های مائوتسه
دون اعتقادی
به "حزب
یکدست" ندارد
و بروز
اختلافات
درونی حزب را
امری طبیعی و
ماتریالیست
دیالکتیکی
دانسته و تلاش
می کند آن را
به منبع رشد و
بالندگی و
انقلابی
ماندن حزب
تبدیل کند و
در موارد مهمی
آن را به همه
توده های مردم
اعلام کرده و
توده های
متشکل در شاخه
های مختلف حزب
و تشکلات توده
ای مانند زنان
و اتحادیه های
کارگری و
دانشجوئی را
در آن درگیر
می می کند.
بسیاری از این
مبارزات بدور
مسائل مهم
جنبش
کمونیستی بین
المللی گره می
خورد؛ مسائلی
که نه تنها در
درون حزب کمونیست
نپال بلکه در
تمام جنبش
انقلابی
انترناسیونالیستی
(ریم) جریان
دارد.
2- حزب
کمونیست نپال
قبل از آغاز
هر نقشه نظامی
جلسات متعدد
در سطوح مختلف
حزب و ارتش و
تشکلات توده
ای و در میان
توده های
مناطق
پایگاهی
برگزار می کند
و نقشه و
اهداف را به
انان توضیح می
دهد. این کار
بخش مهمی از
"مشی توده ای"
حزب می باشد.
3- هر
لشگر 3 تا 4 هزار
رزمنده را در
بر میگیرد.
امروز ارتش
رهائی بخش
دارای 7 لشگر است.
در مناطق
پایگاهی چه می
گذرد....
گزارش
سفر یک
روزنامه نگار
انقلابی به
مناطق پایگاهی
نپال
– تابستان
2005
سفر من به
مناطق
پایگاهی در
آستانه ورود
جنگ خلق به
مرحله تعرض
استراتژیک
صورت گرفت. شانس
اينرا داشتم
كه به منطقه
تاريخي
رولپابروم؛
جائی که نقطه
آغاز جنگ خلق
نپال تحت
رهبری حزب
کمونیست نپال
(مائوئیست)
بود.
از آنجا که
روزها با پاي
پياده از دره ها
و کوه ها
گذشتم خيلي چيزها
را ديدم.
اولين چيزي كه
مي توانم
بگويم آن است
که بدون تردید
این یک جنگ
"خلق" است. ده ها
هزار رزمنده
ارتش رهائی
بخش و حزب
کمونیست، جوانان
همین
روستاهایند. البته
قبل از رفتن
هم این را مي
دانستم. با این وجود
وقتي آدم به
چشم مي بيند چيز
ديگري است.
خيلي واضح است
كه
مائوئیستها
از حمايت
عمیق توده
ها برخوردارند.
در هر
توفقی با مردم
مصاحبه
كردم. خيلي جالب
بود. روشن بود
كه بين حزب و
توده ها پیوند
نزديكي موجود
است. ارتش رهائی
بخش توسط حزب
رهبري ميشود
ولي كاملا از
حزب جداست. تمام
طول راه با
کمک ارتباطات
حزبي سفر کردم
و تحت پوشش
ارتش رهائی
بخش نبودیم. در
طول راه دو سه تا
اسلحه بيشتر
نديدم. و این
برایم جالب بود.
وجود حزبی که
ارتش نیست
توجه مرا جلب
کرد. کمونیست
های نپال
اينطور فكر
نمي كنند كه
خود حزب
ماشين جنگي
است. البته
حزب است که
جنگ و ارتش
رهائی بخش را
رهبری می کند
اما حزب و
ارتش یکی
نیستند. مدلشان
با مدلي كه در برخی
کشورهای دیگر
که مبارزه
مسلحانه انقلابی
جریان دارد متفاوت
است. مثلا در
هند حزب در
درون ارتش انقلابی
است و حزب
با ارتش حركت
مي كند و به عنوان
تشكيلاتی خارج
از ارتش موجود
نيست.
برای
حزب کمونیست
نپال جدا بودن
حزب و ارتش
مهم است. البته
حزب
نيروي ذخيره
اي است كه مي
تواند در خدمت
جنگ مورد
استفاده قرار
بگيرد.
در تمام طول
راه بايد از کنار
كمپ
هاي دشمن رد
مي شديم كه
بعضي وقتها
هزار نفر در آن بودند. اما
عمدتا در
پادگان
خودشان مي
مانند و بيرون
نمي آيند. كار عمده
اين سربازان
حفاظت از مراکز
بخشهاست. در
آن حوالی اگر كسي
را ببيننند
دستگير مي
كنند و درجا به
عنوان مشکوک به مائوئيست بودن مي
كشند. ولي عمدتا
در پايگاههای شان
مستقر هستند. از
مقر بخشها كه
دور ميشوي، منطقه
دیگر
تحت کنترل
آنها نیست. مثلا
دره دنگ كه
بسيار
حاصلخيز است.
در اين دره
عمدتا افراد حزب
هستند با تشكيلات
و كادرهايشان
حضور دارند. ولي
دشمن مي تواند
گاهي اوقات به
اینجا بيايد؛ به
اين معنا
منطقه اي است
كه بر سرش میان
دو ارتش رقابت و
جنگ است وليكن
اغلب اوقات تحت
کنترل ارتش
رهائیبخش است
بطوري
كه مجبور
نبوديم تمام
راه را پياده
برويم. گاه با
موتور از اتوبان
اصلي می رفتيم
كه پنج
كيلومتر آنطرف
تر پادگان
نظامي است.
يكي از
مليتهای آن
منطقه مليت توهار
است كه محكم از حزب
حمايت مي كنند.
اینان برای
کار و امرار
معاش به هند نمي
روند. يك سري
چيزهاي مدرن مانند
برق و دانشگاه
هم
دارند. بين
توده های
این منطقه تجزيه
طبقاتي بيشتر است.
درجه هاي
مختلفي از فقر
موجود
است.
در يكي از
اين روستاها در
خانه پیرزنی شصت و
هشت ساله ماندیم
و چند
ساعتی با او حرف
زدم. در تمام
مدتي كه سفر
كردم اهالی این
روستا تنها كساني
بودند كه خواستند
ازشان عكس
نگيرم چونكه در ده
كيلو متري
دشمن زندگي مي
كنند. از او پرسيدم
به
ارتش خلق كمك مي
كنيد گفت بايد
كمك بكنيم. گفتم
منظورتان
چيست مگر
مجبوريد. گفت
منظورم اين
است كه ما
بايد كمك كنيم
ولي خطرناك
است و هر زمان
دشمن مي تواند
بيايد ما را
بكشد. گفتم آيا
حزب شما را
مجبور مي كند
كه حمايت
بكنيد گفت نه.
پيرزن فقط يك بچه
داشت. او گفت
من يك بچه
دارم وليكن
الان همه اين
بچه ها دختر و
پسرهاي من هستند.
بعد در مورد مائوئيستها
گفت
اينها
مثل خانواده
آدم مي مانند و
آدم مي تواند
باهاشان دعوا
بكند.
سر پناهها در
مناطق
روستائی نسبتا
خوب هستند. به
خاطر سرما
خانه ها را با
ديوار ضخيم می
سازند. حتا
خانه دهقانان
فقير این طور
است.
تغییرات
از نظر مردم
از همه پرسيدم از وقتي جنگ خلق شروع شده چه چیزی تغيير کرده است؟ همه بدون استثنا گفتند سيستم كاست از بين رفته است. گفتند قبلا افراد كاست پائين هرگز نمي توانستند وارد خانه كاست بالا بشوند. نظام كاست ضربه مهلكي خورده است. گفتم شما كه مي گوئيد سيستم كاست از بين رفته حاضريد دختر تان با كاست ديگر ازدواج كند. بعضي ها گفتند دختر بايد آزاد باشد. عده اي هم گفتند نه چنين چيزي اتفاق نمي افتد. مياني ها مي گفتند آره دختر آدم بايد آزاد باشه و ليكن خانواده هم باید نظر داشته باشد. براي همين با وجود آنکه سيستم كاست ضربه خورده است اما کاملا پاک نشده و این عجيب نيست. حتي يك بار با اعضاي كاست بالا مصاحبه كردم گفت اعضاي كاست پائين صاحب حقوق بیش از اندازه شده اند. مثلا می گفت افراد كاست پائين وارد خانه پدر من مي شوند و اصرار مي كنند كه بايد اجازه داشته باشند وارد خانواده پيرمرد هشتاد ساله بشوند، پدرم مسن است و اينجور چيزها را نمي فهمد. بنابراين اين يك چيزي بود كه همه