حقيقت
شماره 28
مرداد 1358
گزارش
سياسی سندی
از کميته مرکزی
حزب کمونيست
ايران (م ل م)
پيام حزب
کمونيست ايران (م ل م)
به حزب
کمونيست نپال
(م) به مناسبت
دهمين سالگرد
جنگ خلق در
نپال
روز 2
سپتامبر (13
شهريور) روز
جهانی همبستگی
با انقلاب
نپال
فراخوان
جبهه
دموكراتيك
انقلابی هند
سياست
اسرائيل در
حمله به نوار
غزه: تسليم
شويد يا
بميريد
لبنان:
آغاز جنگ
جنايتکارانه
ديگری در
خاورميانه
نامه
يکی از رفقا
در پاسخ به
يک گرايش
(مباحثه حول
کتاب پرنده نو
پرواز)
سندی از
کميته مرکزی
حزب کمونيست
ايران
(مارکسيست-لنينيست-
مائوئيست)
سند
زير بخشهائی
از گزارش سياسی
ارائه شده به
پلنوم سوم
کميته مرکزی
حزب کمونيست
ايران ( م ل م )
است. اين
پلنوم
در فاصله
هشتم تا
دوازدهم جولای
۲۰۰۶ (۱۷ تا ۲۱
تيرماه ۱۳۸۵) برگزار
شد. در اين
نشست موضوعات
مهمی مورد
بررسی و
جمعبندی قرار
گرفت.
۱- اوضاع
کنونی و
سياستهای ما -
اهميت شکل
دادن به قطب
سياسی سوم در
مقابل ارتجاع
و امپرياليسم.
۲ - نوسازی
و وحدت جنبش
کمونيستی
ايران.
۳ - تحليل
و بررسی
موقعيت جنبش
انقلابی
انترناسيوناليستی
و وظايف ما در
قبال آن.
۴ - بررسی
موقعيت کلی
حزب و جمعبندی
از نقشه های
عملی حزب در
حيطه ها و
رشته های
مختلف فعاليت.
۵ – قرارها
و تصميات دور
آتی فعاليتها.
ما
با انتشار علنی
اين گزارش از
کليه اعضا،
هواداران و
دوستداران
حزب می خواهيم
با ارائه
نظرات خويش ما
را در اصلاح و تکميل
اين گزارش ياری
رسانند. بخش
دوم گزارش که
در رابطه با
نوسازی و وحدت
جنبش کمونيستی
ايران است در
شماره بعدی
نشريه حقيقت
منتشر خواهد
شد.
کميته مرکزی
حزب کمونيست
ايران (م ل م)
۱۵
جولای ۲۰۰۶- ۲۵
تيرماه ۱۳۸۵
بخش اول -
تحليل از
اوضاع سياسی
ايران در پرتو
تحولات جهانی
و وظايف ما
۱ –
مقدمه
تشديد
تضادهای ميان
آمريکا و
جمهوری اسلامی
و احتمال حمله
نظامی به
ايران، به
مسئله اصلی
صحنه سياسی
ايران و جهان
تبديل شده
است. تحليل
صحيح از اين
مسئله و تعيين
سياست های
انقلابی برای
هدايت مبارزه
طبقاتی در
ايران، دارای
اهميت تعيين
کننده است.
هدف
آمريکا، چه با
جنگ و چه بدون
جنگ، تغيير رژيم
در ايران است.
اما تغيير
رژيم وسيله
ايست برای دست
يافتن به
اهداف بزرگتر.
محرک آمريکا، کنترل
مستقيم ايران
به قسمی است
که بتواند راه
را برای پياده
کردن طرح های
منطقه ای و
جهانی اش باز
کند. هدف
آمريکا سلطه بی
چالش و بی مانع
بر ايران است.
آمريکا می
خواهد از
ايران بعنوان
پايگاه و سکوی
پرشی برای
تحکيم سلطه اش
بر خاورميانه
و جهان
استفاده کند.
برای اين کار
نمی تواند بر
رژيمی تکيه
کند که با
ظاهری غير
وابسته شکل
گرفته و ادعای
استقلال سياسی
و "ملی” بودن
يکی از ديرکهای
مشروعيتش است.
در اين مقطع
در خاورميانه
که آمريکا
مشغول شکل
دادن به يک
نظم جديد در
جهان است، اين
روش اداره
رژيم های
وابسته،
کارآئی کافی
ندارد. آمريکا
برای اداره
ايران،
نخبگان
ارتجاعی جديدی
را می خواهد؛
نخبگانی که در
مدارس سياسی
پنتاگون و
وزارت امور
خارجه آمريکا
تعليم يافته
اند.
بعلاوه،
رژيمی که
وابستگی اش به
نظام سرمايه
داری جهانی
عمدتا از طريق
قدرت های
امپرياليستی
اروپائی است و
با امپرياليسم
روسيه رشته های
پيوند
گوناگون
دارد، يک سد
در مقابل
طرحهای
امپرياليسم
آمريکا محسوب
می شود.
بال