µ به

حزب کمونیست ایران) مارکسیست - لنینیست - مائوئیست(

رفقای عزیز!

خبر جانکاه بود، باورمان نمیشد. رفیقمان مینا حق شناس هم از بین ما رفت. او از جنس ما بود . فراتر، پارهای از ما بود و آن هم در زمانهای که نابهنگامان تاریخ جبونانه تیغ بردست به شکار پرندگان آزادی، به اسارت تنومندان کار و زحمت در گشت و گزارند، و او که در این وانفسای داغ و درفش میخواند:

«میآیم

با کولهباری از درد

با قلبی پر امید

مرا دریاب

ای دوست

ای همدرد!

میخواهم کولهبارم پر از شادی باشد

پر از نان

پر از دوستی

آزادی

پر از برابری

به وسعت

بیکران

به بزرگی حرمت زن

و به سنگینی مسئولیت انسان»

و اکنون که «کولهبارش» را وانهاده بود و به آغوش سرد خاک فرو میرفت.

میگویند و ما هم میگوئیم که این سلاله را پایانی نیست. از کموناردها آغاز کردهایم و در این طی طریق، هم قلب طپندهی تاریخ بودهایم و هم شکست را تجربه کردهایم. هم آن و هم این بخشی از تاریخ ما بودهاند و هنوز هم نبردمان پایان نیافته است، هر چند که بسیاری از همسنگرانمان را از دست دادهایم. تکیه گاه ما اردوی کار و زحمت است. آنانی که زیر چرخ و دندههای این ماشین لعنتی له میشوند، با وجود این بر پرچم خود نوشتهاند «از هر کس به اندازهی توانش و به هر کس به اندازهی نیازش»

تکیه گاه ما زنانی هستند که فریاد میزنند «بدون رهایی زنان سوسیالیسمی در کار نیست»

تکیه گاه ما جوانانی هستند که شورشگرانه ندا میهند که: ما این مومیائیهای تاریخ را نمیخواهیم، که ما بخشی از اردوی کار و زحمتیم، که ما جهان دیگری میخواهیم.

تردیدی نباید داشت که جنبش کمونیستی و جنبش رادیکال زنان ما یکی از رزمندگانش را از دست داد و آن هم در زمانهای که شب قیرگون هنوز دیرپایی میکند و افق روشن صبح بی صبرانه انتظار میکشد. اگر فقدان او ما را به تکاپوی افزونتری جهت پاره کردن تمام زنجیرهای بردگی مدرن بکشاند، او را شادمان کردهایم.

ما همگی رفقای حزب کمونیست ایران با شما و خانواده و بستگان رفیق مینا عمیقا احساس همدردی می کنیم و خود را در غم و اندوه از دست دادن مینا شریک می دانیم.

یادش زنده و گرامی باد

صدیقه محمدی از طرف حزب کمونیست ایران

ژانویه 2011