بیاد رفیق
زواره امیری
درگذشت
رفیق زواره امیری
در آلمان را پس
از یک دوران بیماری
سخت به همسر،
کلیه رفقا،
دوستان و اعضای
فامیل تسلیت می
گوییم و
خود را در غم
از دست دادنش
با آنان شریک
می دانیم.
زواره
انسان آگاه و
مبارزی از خطه
کرمانشان بود
که بهترین
سالهای زندگی
خود را وقف
عملی کردن
آرمان کمونیسم
کرد.
فداکاری
هایش برای بنیانگذاری
و هدایت «سازمان
مارکسیست – لنینیستی
شفق سرخ» طی
سالهای 1353 تا 1358 ستودنی
است.
تلاشهای
خستگی ناپذیرش
در انتشار بیش
از صد و چهل
شماره نشریه
شفق سرخ بیاد
ماندنی است.
وی
در دشوار ترین
دوران و شرایطی
که خفقان سیاسی
بیداد می کرد،
توانست
سازمانی
منضبط ، انقلابی
و فعال، پیرو
مارکسیسم – لنینیسم،
اندیشه
مائوتسه دون در
مناطق غرب
کشور بوجود
آورد و تبلیغات
کمونیستی
گسترده ای را
در آن دوره در
داخل کشور سازمان
دهد. این کار
با تکیه به تلاش
و ابتکار عمل مبارزینی
چون رفیق شهید
شکرالله احمدی
(از معلمان
مبارز و محبوب
منطقه ثلاث
باباجانی، از
فعالین اتحادیه
دهقانی
روانسر و از
شرکت کنندگان
در قیام
سربداران در آمل)
صورت می
گرفت که کوله
بار آثار
مارکسیستی را
با گذر غیر
قانونی از کوههای
سربلند
کردستان به ایران
حمل می کردند.
سر
سختی زواره در
مبارزه علیه
رژیم های
استبدادی شاه
و خمینی
فراموش نشدنی
است. افشاگریهای
وی از رژیم خمینی
موجب کینه توزی
برخی نیروهای
سیاسی
فرصت طلب شد،
که آگاهانه به
شایعاتی بی
اساس در مورد
وی دامن زدند.
زواره در 5
اسفند 57 به
مردم ایران در
مورد رفراندم
جمهوری اسلامی
هشدار داد که: «رفراندوم
ما را در
مقابل این دو
راهی قرار می
دهد یا باید
به پلنگ و یا
باید به اژدهای
سیاه رای داد.
مردم به پلنگ
رای نمی دهند
زیرا ماهیت آن
را در طول 50 سال
آدمخواری
شناختند. ولی
مردم از ماهیت
ظاهرا خوش خط و خال
اژدهای سیاه
خبر ندارند.
هنوز می گویند
باید فرصت داد
تا ماهیت اش
برای مردم روشن
شود. اگر دیر
بجنبیم این رژیم
نیز همانند رژیم
منفور پهلوی
پای خود را بر
روی پیکره بیجان
ملت برای مدت یک
قرن محکم
خواهد کرد.
تمام آثار درندگی
اش هم اکنون
هویدا گشته
است. نباید
منتظر کثرت
خون آشامی اش
گردیم! این
نطفه جوان است
گرچه هنوز
بالغ نگشته
اما تمام کیفیت
درندگی را از
خود نشان داده
است.» (شفق سرخ
شماره 137)
علیرغم
موضع گیری سیاسی
صحیح «سازمان
مارکسیست – لنینیستی
شفق سرخ» نسبت
به ماهیت ارتجاعی
رژیم خمینی این
سازمان
نتوانست
مسائل نظری و
عملی مربوط به
انقلاب ایران
را در آن مقطع
حل کند و
متاسفانه در
مقابل حملات
فرصت طلبانه و
شایعات دروغین
تاب نیاورد و
از هم پاشید.
در نتیجه
زواره که رسما
تحت تعقیب
جمهوری اسلامی
قرار گرفته
بود مجبور شد برای
همیشه کشور را
ترک کند و به فعالیت
سیاسی خود پایان
بخشد.
اما
فعالیتهای
آگاه گرانه زواره
به زندگی
انسانهای زیادی
معنا بخشید. بسیاری
از آن رفقا
بعدها نقش مهمی
در پیشبرد
مبارزات
انقلابی در
جنبش کردستان
و سراسر ایران
ایفا کردند.
زواره
نقش مهمی در بیداری
سیاسی خواهرش
زنده یاد جنت
امیری و
فرزندان وی رفقا
اصغر، حسن و
سوسن امیری
داشت. این
رفقا از فعالین
گروه مبارزه
برای آزادی
طبقه کارگر
بودند که در
ابتدای سال 58
با اتحادیه
کمونیستهای ایران
وحدت کردند. هر
سه این رفقا
به جرم شرکت
در مبارزه
مسلحانه
سربداران توسط
مزودران
جمهوری اسلامی
بازداشت و
اعدام شدند.
زواره
از میان ما
رفت اما خاطره
تلاشها و فداکاری
هایش با ماست. یادش
را گرامی می
داریم.
حزب کمونیست
ایران (مارکسیست
– لنینیست –
مائوئیست)
5 دسامبر 2009