دور
تازه اي از
مبارزه عليه
رژيم آغاز
گشته است!
مبارزات
يکساله اخير
کارگران،
دانشجويان،
زنان و مليتها
از يکسو و
بحران انرژي
اتمي رژيم و
مناسباتش با
امپرياليستها
از سوي ديگر،
رژيم جمهوري
اسلامي را براي
خروج از بحران
به تکاپو
انداخته است. يکي
از ابزارهايي
که اين حكومت طي
27 سال حاکميت
جنايتکارنه
اش چه در دوره "اصلاح
طلبانش" و چه
"اقتدارگرايانش"
بطور منظم از
آن سود جسته بکارگيري
نيروي قهر و
سرکوب عليه
مردم بوده است.
اکنون که با
موجي ديگر از
مبارزاه توده
هاي مردم
روبرو شده کماکان به
استفاده از
سركوب دست مي
يازد . اين حرکتي
از روي ضعف و
استيصال است.
آنچه
ما بعد از انتخاب
احمدي نژاد نيز
شاهد آن بوديم
سرکوب حرکتها
و اعتراضات
توده هاي به
پا خواسته بود:
از سركوب شورش
مردم کردستان
در تابستان
گذشته تا سرکوب
کارگران، خاصا
رهبران و فعالان
سنديکاي شرکت
واحد و اكنون
سركوب دانشجويان
و مردم آذربايجان.
در روزهاي
گذشته ما هم
شاهد اوجگيري
مبارزه مردم
بوديم و هم
شاهد تشديد اين
سرکوبها. در
دانشگاهها
دست به تصفيه
و شناسايي و
دستگيري فعالين
زده اند. رژيم
به فعالين چپ
و زندانيان سياسي
سابق هشدار ميدهد،
در شرق کشور
دست به مانور
نظامي همراه
با کشتار ميزند
و در غرب کشور به
سرکوب خونين و
دستگيري هاي
گسترده متوسل
مي شود. مكان
حبس بسياري از
فعالين و
جواناني كه
اخيرا دستگير
شده اند مشخص
نيست و عده اي
از مجروحين
نيز ناپديد
شده اند. مرگ
بر اين رژيم
تا مغز
استخوان ضد
مردم.
اقشار
مختلف مردم در
اقصي نقاط
ايران در 27 سال گذشته
در مبارزات
خود عليه حاکميت
جمهوري اسلامي
کوله باري از
تجربه كسب
كرده اند. اين
تجارب
دستمايه
مبارزات كنوني
و آتي ما با
هدف ريشه كن
كردن جمهوري
اسلامي است.
امروز بيش از
هر زمان ديگري
اين رژيم ضعيف
و نا توان است .
هرم قدرتش
نازک و پر
شكاف تر شده و در
ميان توده هاي
مردم بي پايه
تر از هميشه
است.
ما در
مبارزات اخير
دانشجويان شاهد
هوشياري
دانشجويان چپ
و انقلابي در
تعيين
شعارها
و موضع گيريهاي
صحيح براي پيشبرد
مبارزه بوديم.
دانشجويان
آموخته اند
که براي
مقابله با نيروهاي
سرکوبگر و خبر
چينان با
برنامه و نقشه
مند تر از
گذشته
مبارزه شان
را پيش برند.
آنها با
پوشاندن چهره
هاشان در نبرد
با مزدوران و
برخورد با
کساني که عکس
مي گرفتند جديتشان
در پيکار را
نشان ميدادند.
بيرون بردن
مبارزه از صحن
دانشگاه نيز مسئله
مهمي است که
دانشجويان بايد
به آن توجه
کنند.
اما اين
تازه آغاز يک
راه پيمايي
طولاني است.
آنچه اكنون جنبش
توده هاي ستمديده
به آن نياز
دارد روشن
کردن صف دوست
ودشمن است. بيشک
دانشجويان و
روشنفکران
مردمي و نيروهاي
کمونيست و
انقلابي نقش مهمي در اين
ميان دارند.
حال
که توده هاي
مردم با
سربلندي به ميدان
مبارزه آمده
اند وظيفه
انقلابيون
کمونيست است
که وسيعتر و
بي باكانه تر
از هميشه به ميان
مردم
رفته و به
تبليغ
ايدئولوژي و
سياست
رهائيبخش
کمونيستي
بپردازند.
تکانهاي سياسي
بزرگي در راه
است و نقش
كمونيستها در
اينكه آينده
از آن
زحمتكشان و
خلقهاي ايران
باشد يا از آن
مرتجعين و
امپرياليستها،
تعيين كننده
است.
گرامي
باد ياد
جانباختگان
خلق!
درود
بر موج نوين
مبارزات توده
اي!
مرگ
بر امپرياليسم!
سرنگون
باد رژيم
جمهوري اسلامي
ايران!
زنده
باد انقلاب!
زنده
باد کمونيسم!
حزب
کمونيست ايران
(م-ل-م)
8
خرداد 1385
2006-05-29