گزیده ای از سخنرانی های
باب آواکیان - به کار بستن
خلاقانه محتوای «چه باید
کرد؟» لنین با هدف انقلاب
در دنیای کنونی. در
اینجا باب آواکیان مفهوم
اثر لنین را به جوانب دیگری
از فعالیت انقلابی بسط می
دهد و این کار را «گرایش چه
باید کردی غنی شده» می نامد.
گزیده زیر برای آمادگی
فکری شرکت کنندگان در یک
کنفرانس بین المللی تهیه
شده که در آن «سنتز نوین» مورد
بحث قرار می گیرد.
مردم مبارز كردستان!
شما بار دیگر به میدان آمده
اید؛ با جسارت و دلاوری!
این بار در شمار وسیع به
میدان آمده اید، با گامهایی
آهنین و با عزم و اراده ای
استوار!
اقدام شما به اعتصاب
سراسری، پاسخی بود به
جنايتكاران حاكم كه
بزدلانه پنج تن از فرزندان
مان را به قتل رساندند.
: شالوده های مادی ستم بر زن
چيست؟ مقوله ستم برزن در
سطح فرهنگ و سنت، بسيار
بررسی شده است. بايد به ورای
آن رفت.
زيرا، فرهنگ و مذهب و آداب
بيان روابط توليدی مادی
جامعه اند و در واقع توسط
آن توليد می شوند.
مدتهاست که موج قبلی
انقلاب پرولتری به پايان
رسيده و جهان در آستانه
ظهور موج نوينی است.
کيفيت موج جديد و دستيابی
آن به قله هائی رفيع تر
از موج قبل اساسا به تلاش
آگاهانه کمونيستهای جهان
بستگی دارد.
سی سال پيش، روز 8 مارس برابر
با 17 اسفند 1357،
زنان اولين نيروی اجتماعی
بودند که ادعا نامه
قدرتمندی را عليه حکومت
تازه به قدرت رسيده خمينی و
دارودسته اش صادر کردند.
فتوای خمينی عليه حقوق
زنان؛ ماهيت ارتجاعی
"انقلاب اسلامي" را مانند
روز روشن کرد. زنان، با
هشياری و سرعت انتقالی بهت
آور، پا به ميدان گذاشته
و با حرکتی تکان دهنده به
جامعه هشدار دادند که تا
دير نشده به پا خيزند و
مبارزه عليه مرتجعين تازه
به قدرت رسيده را آغاز کنند.
شورش زنان، مانند تيغی
برا، صف آرائی درهم و
مغشوشی را که در جريان
مبارزه عليه
رژيم شاه شکل گرفته و طبقات
ارتجاعی و پيشروی جامعه را
يک جا گردآورده بود، قطبی
کرد.
بطور عینی مردم با بزرگترین
بسیج سیاسی - نظامی از جانب
رژیم طی این دوره روبرو
شدند.
رژیم تمام قوای خود را به
میدان آورد تا مانع از تجمع
و تظاهراتهای توده ای شود....
دشمن نقشه می ریزد تا در
میدان بماند و تعادل
شکننده اش را از کف ندهد.
در روز 22 بهمن بانگ «سرنگون
باد رژیم جمهوری اسلامی» از
دل ها
بیرون آمده و بر دل ها خواهد
نشست.
باشد تا در این روز به
موازات گسترش جهش وار افق
و خواست های
قشرهای مختلف مردم بخصوص
زنان و جوانان،
اراده به کرسی نشاندن
خواست ها نیز جهش وار رشد
کند
وظیفه کمونیست ها در چنین
شرایط خطیری این نیست که
صرفا و مرتبا همین جنبش
موجود را رادیکال تر کنند.
آنان باید به حداکثر از این
اوضاع استفاده کنند. اما
اینکار بدون خلاف جریان
رفتن افق غالب بر توده ها،
ممکن نیست. تبدیل این موج به
موجی با کیفیت دیگر کلیدی
ترین وظیفه سیاسی در شرایط
حاضر است.
شركت در كارزار انتخابات
به هر بهانه و توجیه،
معنایی جز تحقیر كارگران
و زحمتكشان و زنان و
دانشجویان و معلمانی كه
هر لحظه توسط این رژیم تحت
ستم قرار می گیرند و سركوب
می شوند، ندارد.
"
ماداميکه افراد فرا
نگيرند در پس هر یک از
جملات، اظهارات و
وعده وعيدهای اخلاقی،
دينی، سياسی واجتماعی
منافع طبقات مختلف
را جستجو کنند - در سياست
همواره قربانی سفيهانه
فريب و خود
فريبی بوده و خواهند بود ...
"و .ا
. لنين
به
دنبال کشته شدن 12 سرباز
ارتش ترکیه بدست چریکهای پ
کا کا،
ارتش ترکیه در روز 28 اکتبر
هشت هزار سرباز و چندین
هلیکوپتر
نظامی به تونجلی ( در شرق
ترکیه) گسیل داشت تا علیه
پ کا
کا وارد عملیات نظامی
شوند.
بار
ديگر جمهوری
اسلامی
با ترور،
شكنجه و
سركوب
مبارزين و مخالفين سياسي
سعي مي كند مردم را مرعوب کند
و جلوي
خیزش عمومی
کارگران و زحمتکشان را كه از ستم و
استثمار و گراني و تورم به
ستوه آمده اند،
بگيرد.
فصل
جدیدی در تبلیغات داخلی و
بین المللی آمریکا برای
مشروع جلوه
دادن حمله نظامی به ایران،
آغاز شده است. موضوع ایران و
تهدیدات آمریکا علیه آن،
بطور مستمر در صدر اخبار
بین المللی
است و آمریکا از ایران
بعنوان "بزرگترین تهدید
امنیتی علیه
آمریکا" یاد می کند.
آيا
سي
است
"اول تشکيلات
بعد سياست"
برای
جنبش کارگری
فاجعه به بار نخواهد
آورد؟
همه
كسانی كه طی چند ساله اخير
از نزديك درگير فعاليت
برای ايجاد
تشكل های کارگری مستقل از
دولت بوده اند، احساس می
كنند اين
فعاليت به بن بست رسيده است.
اين احساس به شكل ها و زبان
های
مختلف ابراز می شود. يكی می
گويد اهداف اوليه ای كه
حولش جمع
شديم درست بود اما اشكال
اين بود كه رفته رفته از
اهدافمان دور
شديم. ديگری می گويد فعاليت
هايمان خوب بوده ولی بايد
قبول كرد
نتوانستيم توده ای و
فراگير شويم. بعضی ها هشدار
می دهند كه
دوباره اسير تفكر "تشكل
ايدئولوژيك" شده ايم و با
اين تفكر به
هيچ جا نمی رسيم. ديگرانی هم
هستند كه كماكان سكتاريسم
و
انحصار طلبی را عامل
ناكامی می دانند. و البته
بعضی ها هيچ نمی
گويند ولی اين سكوت علامت
رضا نيست، نشانه سردرگمی
است.
گزیده ای
از سخنان رفیق نادر جنوب،
یکی از شرکت کنندگان در
سخنرانی
"جایگاه قهر در انقلاب
پرولتری: با نگاهی به تجربه
قیام بهمن و
قیام سربداران در آمل" در
جلسه پالتاکی روز 19 بهمن 1358
است.
25
سال پیش در چنین روزی قریب
صد تن از بهترین فرزندان
خلق پس از
ماهها جنگ وگریز در
جنگلهای شمال
خود را به شهر آمل رسانده و
جان بر کف
نبرد جسورانه ای را آغاز
کردند. آنان خیابان به
خیابان ، کوی
به کوی، خانه به خانه
جنگیدند؛ مرگ را به سخره
گرفتند و حماسه
آفریدند. اما سرانجام در
برابر سیل قوای دشمن که از
گوشه و
کنار کشور به آمل سرریز
شده
بودند تاب نیاورده و شکست
سختی را
تجربه کردند.
